«Μαμά, δε θέλω να διαβάσω»

Η νέα γενιά μαμάδων και μπαμπάδων μεγάλωσε με ένα στόχο. Να τελειώσουν το πανεπιστήμιο και να βρουν μια καλή δουλειά. Οι περισσότεροι κατάφεραν να ολοκληρώσουν μόνο το πρώτο μέρος του στόχου. Παρόλα αυτά, συνεχίζουν να πιέζουν τα παιδιά να κάνουν το ίδιο, να πετύχουν στις πανελλήνιες, να πάρουν όλα τα πτυχία τους για να μπορέσουν να βρουν μια καλή δουλειά. Μα είναι τελικά αυτός ο μόνος δρόμος προς την επιτυχία;

Πρώτος στόχος δεν είναι να είμαστε ευτυχισμένοι; Πρώτος στόχος δεν είναι να κάνουμε αυτό που αγαπάμε; Η ερώτηση που απαντήσαμε στο σχολείο ήταν «Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;», και μεγαλώνοντας, ξεχάσαμε τις απαντήσεις που είχαμε δώσει τότε. Και τώρα, οι περισσότεροι βρίσκονται από την άλλη πλευρά. Έγιναν οι άνθρωποι που θεωρούν επιτυχία έναν αριθμό πάνω σε μια κόλλα χαρτί… Στην αρχή ο βαθμός του σχολείου και λίγο αργότερα το ποσό στο χαρτί της μισθοδοσίας. Και κάπου στην πορεία, ανάμεσα στα νούμερα, ανάμεσα στα χαμένα και στα κερδισμένα όνειρα, σε αυτά που ελπίζαμε ότι θα κάνουμε και σε αυτά που κάναμε, κάποιοι έγιναν γονείς. Και θέλουν τα παιδιά τους να πετύχουν, θέλουν έναν μεγάλο βαθμό πάνω σε μια κόλλα χαρτί. Μια ελπίδα ότι το παιδί θα έχει όλα τα θεμέλια για να πετύχει μετά το σχολείο και κανένα εμπόδιο δε θα το σταματήσει. Και γίνονται οι ίδιοι οι γονείς το εμπόδιο στην ευτυχία του.

Τι γίνεται, όμως, όταν το παιδί δε διαβάζει; Όταν το παιδί δεν προσέχει; Τι κάνει ο καθηγητής; Τι κάνει ο μαθητής; Τι κάνει η μαμά και ο μπαμπάς;

Ως καθηγήτρια, η πρώτη αντίδρασή μου, όταν βλέπω ένα παιδί να μη θέλει να διαβάσει, είναι να το πάρω με το καλό. Να του αλλάξω λίγο κατεύθυνση, να μην το πιέσω και τόσο πολύ. Και οι βδομάδες περνάνε κι εμείς δεν προχωράμε και το παιδί συνεχίζει να μη διαβάζει. Μετά δείχνω λίγο πιο σκληρό πρόσωπο. Αρχίζω να βάζω τιμωρίες, να φωνάζω. Και τότε είναι που θυμάμαι πώς είναι να είσαι παιδί. Μπαίνω στη θέση του, αντιλαμβάνομαι πως φεύγοντας θα χαίρεται που έφυγα και θα νιώθει αποστροφή στην ιδέα να ξαναπάω πίσω. Μιλάω με τη μαμά, ρωτάω πώς τα πάει στο σχολείο. Συνήθως σχολείο και ιδιαίτερα ή φροντιστήρια έχουν παράλληλη πορεία, οπότε η απάντηση ποτέ δεν αποτελεί έκπληξη. Άλλες μαμάδες φωνάζουν, άλλες αγχώνονται, άλλες πελαγώνουν κι άλλες με ρωτούν τι να κάνουν.

Πώς πρέπει, λοιπόν, να αντιμετωπίσει ο γονιός ένα παιδί που δε διαβάζει; Πότε πρέπει να ανησυχήσει; Και τελικά, πρέπει να ανησυχήσει; Υπάρχει λύση; Είναι μία και λειτουργεί για όλα τα παιδιά; Επιβράβευση ή τιμωρία; Σιωπή ή φωνή;

~ Ζωή Μακρή/ Καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας

---

Διαβάζοντας το κείμενο της Ζωής θυμήθηκα εκείνη την παλιά ιστορία που μάθαμε από τις γιαγιάδες μας για τη μάνα κουκουβάγια που βρίσκει το παιδί της το ομορφότερο, το καλύτερο και το εξυπνότερο του κόσμου. Το ερώτημα που γεννιέται είναι τι γίνεται όταν τα παιδιά έρχονται να διαψεύσουν τις προσδοκίες μας.

Τα παιδιά γίνονται οι δικές μας προβολές. Μέσα από τη συμπεριφορά τους εκφράζεται ο τρόπος ζωής της οικογένειας, οι προτεραιότητες, οι ανάγκες και τα συναισθήματα. Μέσα από τις επιλογές τους καθρεφτίζονται συχνά οι ίδιοι οι γονείς. Έτσι, ακόμα κι αν εμείς όταν ήμαστε παιδιά νιώθαμε αποστροφή για το διάβασμα και το σχολείο, το να είναι τα παιδιά μας καλοί μαθητές γίνεται θέμα υψίστης σημασίας, καθώς ασυνείδηταμεταφράζεται στο ότι εμείς αποτελούμε καλούς γονείς.

Μόνο που κάθε παιδί έχει τη μοναδικότητά του. Μιλώντας με γονείς και εκπαιδευτικούς το αίτημα που εκφράζεται είναι «πώς θα κάνω το παιδί μου να διαβάσει;». Σπάνια το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο γιατί ένα παιδί, που η τάση του για μάθηση είναι έμφυτη, αρνείται να διαβάσει. Το αποτέλεσμα είναι να εστιάζουμε στο δέντρο, χάνοντας το δάσος: αδυνατούμε να «ακούσουμε» τις πραγματικές ανάγκες του παιδιού μας και να δημιουργήσουμε εκείνη τη γέφυρα που θα το βοηθήσει να κάνει τα επόμενα βήματα. Ένας φαύλος κύκλος ξεκινά.

Ένας κύκλος που μαθαίνει στα παιδιά πως το να μη διαβάζουν είναι ένας τρόπος να κερδίζουν την προσοχή των γονιών τους, να επικοινωνούν μαζί τους με έναν τρόπο, ακόμα κι αν χαρακτηρίζεται από αρνητικό πρόσημο.

Στην πράξη, λοιπόν, όταν ένα παιδί αρνείται να διαβάσει, πριν θυμώσουμε, είναι σημαντικό να καταλάβουμε γιατί: μπορεί να μην ξέρει τον τρόπο, μπορεί να δυσκολεύεται στη συγκέντρωση, μπορεί να είναι κουρασμένο, μπορεί να μην καταλαβαίνει αυτό που προσπαθεί να μάθει, μπορεί απλώς να αντιδρά στη δική μας πίεση. Κάθε πιθανή απάντηση συνοδεύεται και από μία διαφορετική αντιμετώπιση. Έτσι, για παράδειγμα, σε ένα παιδί που δεν συγκεντρώνεται χρειάζεται να φτιάξουμε ένα περιβάλλον μελέτης απομονωμένο από πολλά ερεθίσματα και να δίνουμε κάθε φορά μικρές και σαφείς οδηγίες. Από την άλλη σε ένα παιδί που απλώς αντιδρά, είναι σημαντικό να κάνουμε ένα βήμα πίσω, επιτρέποντάς του να κάνει τη δική του επιλογή, να βρει το προσωπικό του κίνητρο για μάθηση.

Το κοινό σημείο σε κάθε προσέγγιση είναι ο σεβασμός στην ανάγκη του παιδιού. Η ενεργή ακρόαση και η ενσυναίσθηση βοηθούν στο χτίσιμο μιας λειτουργικής επικοινωνίας μαζί του. Σκοπό αποτελεί το να καταφέρει το παιδί να φρουρεί τα όνειρά του. Το σχολικό διάβασμα αποτελεί έναν από τους δρόμους αλλά όχι τον μοναδικό. Ο γονέας οφείλει να πάρει το παιδί του από το χέρι να εξερευνήσουν μαζί όλους τους πιθανούς δρόμους. Όχι σαν επιβολέας εξουσίας αλλά σαν εκείνο τον πολύτιμο βοηθό, που μαζί του το παιδί θα νιώσει την ασφάλεια και τη σιγουριά να πειραματιστεί και να ανοίξει τα φτερά του.

__________

~ Αθηνά Παπαδοπούλου, Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια (Δραματοθεραπεύτρια)

Φωτογραφικό υλικό Έλενα Κουμίδου

Πηγή: mythia-therapy.gr

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Λόγια που δεν πρέπει να λέμε στα παιδιά μας…

Είσαι βλάκας…. Ηλιθιο… Χαζο είσαι και δεν καταλαβαίνεις… Δεν σε θέλω… Δεν σε αγαπάω !
Μπορω να γράφω και αλλα για ώρες… Λόγια που ίσως δεν προορίζονται να κάνουν τόσο μεγάλο κακό , αλλα καταφερνουν να δολοφονουν την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας. Μεγάλωσα έχοντας την εντύπωση ότι είμαι άσχημη ,ότι δεν μου αξίζει η αγάπη , ότι είμαι χαζη βλαμμενη ζωηρή ,ισοδυναμω με 10 αγόρια & Αμφιβόλου ηθικής γιατι τόλμησα να δεχτώ δώρο του Αγ βαλεντινου στα 14 μου απο ένα συμμαθητή μου !!!! Είμαι 33 χρόνων και ακόμα θυμάμαι τον εαυτό μου να πασχίζει για το απουσιολογιο του τμήματος και αφου τα κατάφερα να Παρω τους μεγαλύτερους βαθμούς όταν τα εδειξα στη μητερα μου , αυτη είπε : Πως κανεις έτσι; Δεν είναι και 20 ! Να σημειώσω πως είχα 19,5!!!

Με τον καιρο κατάφερα να κατάρριψω όλες τις λέξεις που κάποτε με πληγωναν και δεν ήμουν εγω! Κατάφερα να μάθω τι λέξεις μου αξίζουν και με τι λέξεις θα επιτρέψω να με αποκαλούν ! Περασα πολυ καιρο ψάχνοντας να ανακάλυψω εμένα και πολυ περισσότερο χρόνο να καταλάβω πως δεν εφταιγα εγω!

Γιατι όταν κατηγορεις ένα παιδι εσύ η Μαμα του …γι αυτο αυτη είναι η πραγματικότητα ! Γιατι η Μαμα του είναι ο κόσμος του όλος ! Ο άνθρωπος που θέλει να μοιασει ,που θαυμάζει ,που αγαπάει και για χάρη του προσπαθει να καταφέρει πράγματα για να ακουσει ένα μπράβο ! Για να καταφέρει να σε εντυπωσιάσει! Βάζω στο Στάθη να κάνει διάφορα όπως πχ να τρωει μόνος του ή να πετάξει το pampers της μικρής και αν τα καταφέρνει έστω και κουτσά στραβά εγω χειροκροτω ζητοκραυγαζω!!!

Βλέπω στα ματακια του την λάμψη την περηφάνεια . Νιώθει πως τα κατάφερε !
Ας μεγαλώσουμε παιδια χωρίς τέτοια τραυματα… Τραυματα που θα τα δυσκολέψουν στη ζωη τους…
Τραυματα που θα τα κουβαλάνε μια ολόκληρη ζωη! Ας γεμίζουμε τη μέρα τους με θαυμασμό και χειροκρότημα!
Ας τα κάνουμε να ξεχειλίζουν απο αυτοπεποίθηση.



Πηγή:supermoms.com

Πως να χτίσετε την ηθική νοημοσύνη του παιδιού σας

Ηθική νοημοσύνη είναι η ικανότητα να ξεχωρίζεις το καλό απ’ το κακό, αλλά και να σέβεσαι τις αξίες των άλλων. Με άλλα λόγια, το καλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε σ ένα παιδί.
Της Ελένης Χαδιαράκου
Υπάρχουν πολλοί και διάφοροι τύποι νοημοσύνης. Κάποιοι άνθρωποι έχουν το χάρισμα της μαθηματικής και φιλοσοφικής σκέψης, όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ή ο Μπιλ Γκέιτζ. Κάποιοι άλλοι είναι συναισθηματικά προικισμένοι, για παράδειγμα οι μεγάλοι συγγραφείς, όπως ο Τζον Στάινμπεκ και η Άιρις Μέρντοχ, άνθρωποι δηλαδή που μπορούν να αποτυπώσουν ή να μεταφέρουν το συναίσθημά τους στο ευρύ κοινό. Επίσης, υπάρχει η πρακτική νοημοσύνη. Είναι οι άνθρωποι που δίνουν λύσεις σε προβλήματα, μπορούν να φτιάξουν ένα αυτοκίνητο, να δώσουν λύση όταν πλημμυρίσει το υπόγειο ή να λύσουν εύκολα μια εξίσωση. Επιπλέον, υπάρχει και η αισθητική νοημοσύνη, αυτή που διαθέτουν οι καλλιτέχνες, οι ζωγράφοι και οι μουσικοί. Κάποιες φορές, ιδιαίτερα στους μουσικούς και στους συνθέτες, η ευφυΐα αυτή συνδυάζεται με μαθηματική ευφυΐα. Τέλος, υπάρχει κι ένα άλλο είδος ευφυΐας, ίσως το λιγότερο γνωστό, η λεγόμενη ηθική νοημοσύνη. Πρόκειται για το είδος εκείνο της εξυπνάδας που συνδυάζει τη δύναμη του χαρακτήρα με την ορθή κρίση, δύο προσόντα που συνήθως απαξιώνουμε γιατί δεν τα θεωρούμε και τόσο σημαντικά. Είναι η αρετή που μας μαθαίνει να κάνουμε όλα αυτά που οφείλουμε και όχι αυτά που μας αρέσει να κάνουμε.
Τι είναι η ηθική νοημοσύνη;
Ο καθηγητής του Χάρβαρντ Robert Coles στο βιβλίο του The Moral Intelligence Of Children (Η ηθική νοημοσύνη των παιδιών) διατυπώνει την άποψη ότι τα παιδιά χρειάζονται κάτι περισσότερο από επιτυχία στις σπουδές τους και από την ικανότητα να τα πηγαίνουν καλά με τους άλλους για μια ικανοποιητική ζωή. Χρειάζονται συνείδηση, δηλαδή την ικανότητα να ερμηνεύουν αυτά που νιώθουν και να είναι σίγουρα γι’ αυτά που ξέρουν. Τα παιδιά με αναπτυγμένη την ηθική νοημοσύνη βιώνουν συναισθηματική ασφάλεια επειδή εμπιστεύονται την εσωτερική αίσθηση που διαθέτουν για να διακρίνουν το σωστό απ’ το λάθος, το καλό απ’ το κακό. Αυτό είναι που τα βοηθάει να αισθάνονται ισχυρούς δεσμούς με τους άλλους ανθρώπους, όπως με την οικογένεια, τους φίλους ή τους συμμαθητές τους.
Οι επτά βασικές αρετές της ηθικής νοημοσύνης
Στο βιβλίο Building Moral Intelligence (Χτίζοντας την Ηθική Νοημοσύνη) ο καθηγητής Dr Michele Borba και συγγραφέας του βιβλίου δίνει ένα σαφές πλάνο για το πώς μπορούμε να διδάξουμε στα παιδιά τις αρετές της ηθικής νοημοσύνης. Αυτές λοιπόν είναι επτά και καθεμία μπορεί να διδαχτεί με συγκεκριμένους τρόπους.
Ενσυναίσθηση: Είναι η ικανότητα να μπορούμε να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματα και τις ανάγκες των άλλων.
Για να την αποκτήσει το παιδί θα πρέπει να το βοηθήσουμε να καλλιεργήσει την ευαισθησία του, να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό του, αλλά και να του δείξουμε τον τρόπο να αναγνωρίζει τα συναισθήματα των άλλων.
Συνείδηση: Είναι η ικανότητα να αναγνωρίζεις το σωστό και να μπορείς να το κάνεις.
Πρέπει να δημιουργήσουμε τις συνθήκες για ηθική ανάπτυξη στην οικογένεια, να διδάξουμε στο παιδί να ξεχωρίζει το καλό απ’ το κακό και να ενισχύσουμε την ηθική του ανάπτυξη (να βοηθάει, για παράδειγμα, όσους έχουν ανάγκη).
Αυτοέλεγχος: Είναι η ικανότητα να ελέγχουμε τις σκέψεις και τις πράξεις μας και να λειτουργούμε με τον τρόπο που έχουμε μάθει πως είναι ο σωστός.
Καλό είναι να διδάξουμε ως προτεραιότητα την αρετή της αυτοπειθαρχίας. Επίσης, να μάθουμε στο παιδί να θέτει στόχους και να βάζει τα δυνατά του για να τους πραγματοποιήσει.
Σεβασμός: Είναι το να δείχνεις πως εκτιμάς τους άλλους φροντίζοντάς τους, αλλά και μιλώντας τους με πολιτισμένο τρόπο.
Για να βοηθήσουμε το παιδί θα πρέπει να του διδάξουμε το σεβασμό αφού πρώτα το… σεβαστούμε. Πρέπει επίσης να του μάθουμε την αρετή της ευγένειας δίνοντας έμφαση στους καλούς τρόπους. Είναι ένα εφόδιο που θα έχει για όλη του τη ζωή.
Καλοσύνη: Το να νοιάζεσαι για την ευημερία και τα αισθήματα των άλλων.
Διδάσκοντας στα παιδιά την αξία της καλοσύνης, αλλά και μαθαίνοντάς τα να επαναστατούν στη φτώχεια και στη μιζέρια τα εισάγουμε στη δύσκολη αξία της καλοσύνης.
Ανεκτικότητα: Το να σέβεσαι τις αξίες και τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων ακόμη κι αν διαφωνείς με τα πιστεύω τους.
Από πολύ νωρίς τα μικρά παιδιά πρέπει να μάθουν και να τους γίνει συνείδηση πως όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ανεξαρτήτως χρώματος, καταγωγής, θρησκείας ή εμφάνισης.
Δικαιοσύνη: Το να διαλέγεις την ανοιχτόμυαλη συμπεριφορά και να συμπεριφέρεσαι δίκαια στους άλλους.
Μάθετε στο παιδί σας τι είναι δικαιοσύνη, διδάξτε του να συμπεριφέρεται δίκαια καθώς και τους τρόπους να αντιδρά στο άδικο.
Πώς θα χτίσετε την ηθική νοημοσύνη του παιδιού
Μια άλλη επίσης ενδιαφέρουσα άποψη για την ηθική νοημοσύνη είναι αυτή της αμερικανίδας ψυχολόγου και ειδικής σε θέματα ανατροφής Mimi Doe. «Η διανοητική και η συναισθηματική αντίληψη είναι σημαντικές», λέει η ψυχολόγος «στην ερώτηση όμως για το τι μετράει περισσότερο, το μυαλό ή η καρδιά, συνήθως ξεχνάμε την ψυχή. Και αυτή είναι που έχει τη μεγαλύτερη επίδραση στη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός παιδιού». Μέσω της ιστοσελίδας της για την πνευματική ανατροφή των παιδιών, η Ντο παρέχει συμβουλές και υποστήριξη στους γονείς που θέλουν να αναθρέψουν ηθικά τα παιδιά τους.
Να σκέφτεστε θετικά
Τα παιδιά ανταποκρίνονται πάντα στις υψηλές ή χαμηλές προσδοκίες των γονιών τους, γι’ αυτό τοποθετήστε τον πήχη ψηλά. Να εμπιστεύεστε τις επιλογές του παιδιού σας. Προτιμήστε να πιστεύετε ότι θα κάνει το σωστό και όχι το λάθος. Και περιμένετε από αυτό να δείχνει σεβασμό σε σας, στους άλλους και στον εαυτό του. Πάνω απ’ όλα, όμως, να πιστεύετε ότι θα έχει μια ευτυχισμένη ζωή. Αποφεύγετε να διαβάζετε δυσάρεστες έρευνες και να φοβάστε διαρκώς για το μέλλον του. Στην εποχή του υλισμού και της «τοξικής παιδικής ηλικίας» είναι εύκολο να μας κατακλύσει ο φόβος ότι οι ζωές των παιδιών μας πήγαν στραβά με κάποιον τρόπο. Κι όμως, η παιδική ηλικία μπορεί να είναι ακόμα μια περίοδος διασκέδασης και αθωότητας και να έχει πολλά ηλιόλουστα απογεύματα με παιχνίδια στην πλατεία.
Μάθετε να ζείτε τη στιγμή
«Τα παιδιά το καταλαβαίνουν όταν δεν είστε πραγματικά συγκεντρωμένοι σε αυτά», μας λέει η Ντο. Η αφηρημάδα και η συνεχής έγνοια για άλλα πράγματα εκλαμβάνεται από εκείνα ως αδιαφορία. Όπως χαρακτηριστικά είπε ένα τετράχρονο παιδί: «Μαμά, μπορείς να με ακούσεις με το μπροστινό μέρος του προσώπου σου;» Το πιο σημαντικό πράγμα λοιπόν που μπορείτε να διαθέσετε στο παιδί σας είναι ο χρόνος σας. Και αν αφιερώσετε χρόνο, θα μπορέσετε να χαλαρώσετε και να απολαύσετε τη στιγμή. Πολύ συχνά, πολύτιμες στιγμές μάς προσπερνούν γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι για να τις διακρίνουμε ή ανησυχούμε για κάτι που έχει ήδη περάσει ή μας απασχολεί κάτι άλλο που μπορεί να συμβεί ή και να μη συμβεί. Αντ’ αυτού, δοκιμάστε να αφιερώσετε όλη σας την προσοχή στο παρόν.
Κατεβάστε ταχύτητα
Αυτό είναι πολύ σημαντικό αν θέλετε να απολαύσετε τις ώρες που περνάτε με τα παιδιά σας. Αναπτύξτε δομές και υιοθετήστε συνήθειες στη ζωή σας που να δίνουν και σε σας και σε εκείνα χώρο να αναπνεύσετε. Για παράδειγμα, ξεκινήστε δέκα λεπτά νωρίτερα για το ραντεβού με το γιατρό, για να μπορέσετε να περπατήσετε με το παιδί στο πάρκο που βρίσκεται στο δρόμο για το ιατρείο και να σταματήσετε για να μυρίσετε τα λουλούδια. Αυτά τα μικρά πράγματα είναι που βοηθούν τα παιδιά να καλλιεργήσουν τον ψυχισμό τους και τα κάνει να αισθάνονται ότι ζουν σε έναν θαυμαστό κόσμο.
Να επιβραβεύετε και τη συλλογική προσπάθεια
Παρακολουθείτε το παιδί σας που παίζει ποδόσφαιρο. Στο τέλος του αγώνα τρέχει προς το μέρος σας ζητώντας την επιβράβευση. Εσείς του λέτε: (α) «Ουάου! Ήσουν με διαφορά ο καλύτερος παίκτης στο γήπεδο. Είσαι πραγματικά εκπληκτικός» ή (β) «Τι καταπληκτική ομάδα που έχετε, όλοι σας δουλέψατε έξοχα. Ήταν ένα συναρπαστικό παιχνίδι». Όλοι μπαίνουμε στον πειρασμό να υιοθετήσουμε την πρώτη επιλογή επειδή τα παιδιά λατρεύουν τους επαίνους και διψούν για την αποδοχή των γονιών τους. Καλύτερα όμως να επιλέξετε τη δεύτερη. «Υπενθυμίζοντας στο παιδί ότι είναι μέρος ενός συνόλου -σε αυτή την περίπτωση μιας ποδοσφαιρικής ομάδας- αποκτά την αίσθηση ότι συνυπάρχει δημιουργικά και σε σχέσεις εξάρτησης με τους άλλους ανθρώπους. Αυτό είναι στοιχείο-κλειδί για την ανάπτυξη μιας υγιούς συνείδησης», λέει η ψυχολόγος.
Γίνετε χαρούμενοι
Πριν αρχίσετε να ανησυχείτε για την ευτυχία του παιδιού σας, χρειάζεται πρώτα να αναζητήσετε τη δική σας. Τα παιδιά μπορούν να δουν πέρα από τα ψεύτικα χαμόγελα. Αν εκτιμάτε τον εαυτό σας, το παιδί σας θα το νιώσει και αυτό θα είναι ένα από τα πιο πολύτιμα μαθήματα ζωής. Η Μίμι Ντο μιλά για ένα δίλημμα που αντιμετώπισε κάποιο Σάββατο πρωί, όταν δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θα πήγαινε στο μάθημα της γιόγκα (η «εγωιστική» επιλογή) ή αν θα έμενε στο σπίτι για να περάσει λίγο ποιοτικό χρόνο παρέα με τα παιδιά της (η επιλογή της «καλής μητέρας»). Τελικά, αποφάσισε η μικρή της κόρη για εκείνη: «Μου είπε να πάω επειδή μετά το μάθημα της γιόγκα είμαι καλύτερος άνθρωπος και πιο καλή παρέα», θυμάται η Ντο. Όταν είστε χαρούμενοι και χαλαροί, αντανακλάτε θετική ενέργεια. Είναι μεταδοτική. Μην προσποιείστε ότι είστε οι τέλειοι γονείς, απλώς να είστε χαρούμενοι. Τόσο απλά.
Βρείτε την ψυχή σας
Δεν χρειάζεστε την επίσημη θρησκεία για να έρθετε σε επαφή με την ψυχή σας. «Λαμβάνω συνεχώς γράμματα από γονείς που λένε ότι έχουν ανάγκη και πραγματικά διψάνε να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σε ένα πνευματικό σπίτι, αλλά δεν ξέρουν πώς να το κάνουν, επειδή έχουν απομακρυνθεί από την οργανωμένη θρησκεία», εξηγεί η Ντο. «Ωστόσο, η πνευματικότητα έρχεται από μέσα μας. Είναι το να έρθουμε σε επαφή με την εσώτερη αίσθηση του θαυμασμού και της χαράς και με το τι σημαίνει να είμαστε σε επαφή με τους άλλους ανθρώπους».
Κάνετε τα πιστεύω σας πράξεις
«Τα παιδιά είναι άγρυπνοι φρουροί της ηθικής των μεγάλων –ή της έλλειψής της», επισημαίνει ο καθηγητής Ρόμπερτ Κόουλς. «Ένα παιδί θα ψάξει για ενδείξεις σχετικά με το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται και σίγουρα θα βρει πολλές από τον τρόπο με τον οποίο εμείς οι γονείς ζούμε τη ζωή μας». Με άλλα λόγια, μη μένετε στα λόγια. Κάνετε τα πιστεύω σας πράξη.
Ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσετε…
Τα μικρά παιδιά είναι πνευματικά από τη φύση τους. Δεν χρειάζεται να τους μάθετε να βιώνουν το θαυμασμό και τη χαρά. Επίσης, έχουν έναν φυσικό δεσμό με τους άλλους ανθρώπους και με το σύμπαν, αλλά η κουλτούρα μας τον καταστρέφει. Όταν γίνεστε γονείς, έχετε μια καλή ευκαιρία να επανεκτιμήσετε τις αξίες σας και να επανασυνδεθείτε με τον δικό σας πνευματικό εαυτό. «Η εγκυμοσύνη είναι το σημείο εκκίνησης για τόσες πολλές μητέρες», λέει η Ντο. «Είναι η περίοδος κατά την οποία επανασυνδέονται με την πνευματικότητά τους. Τι θα μπορούσε να είναι πιο πνευματικό από μια νέα ζωή που μεγαλώνει μέσα μας;» Το κλειδί είναι να διατηρήσουμε αυτό το συναίσθημα σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της ανατροφής του παιδιού. «Πολύ συχνά η φυσική πνευματικότητα των παιδιών συνθλίβεται από καλοπροαίρετους γονείς που ενδιαφέρονται να δουν αποτελέσματα και από ένα ανταγωνιστικό σχολικό σύστημα», προειδοποιεί η Ντο. «Ό,τι κι αν συμβεί, όμως, μην αφήσετε την αίσθηση θαυμασμού του παιδιού σας να μαραθεί και να σβήσει».
…και ποτέ δεν είναι αργά
Όλοι οι γονείς τα θαλασσώνουν μερικές φορές, μην ανησυχείτε. Μάθετε να λέτε συγγνώμη και να προχωράτε. Είναι πάντα χρήσιμη μια δεύτερη ευκαιρία τόσο για τον εαυτό σας όσο και για τα παιδιά. Με αυτό τον τρόπο τους δείχνετε και πώς να αντιμετωπίζουν τα δικά τους λάθη.
Ηθική νοημοσύνη για μια πιο έξυπνη κοινωνία
Το χτίσιμο της ηθικής νοημοσύνης δεν είναι βοηθητικό μόνο για το παιδί, αλλά και για όλη την κοινωνία. Με άλλα λόγια, η ηθική εξυπνάδα είναι το αντίδοτο στη μιζέρια και στην απώλεια της ελπίδας. Ένα ηθικά εκπαιδευμένο άτομο μπορεί να κυριαρχήσει στον άκρατο αυθορμητισμό του, να πολεμήσει τη βία και την κατάθλιψη. Είναι αντίδοτο στη βίαιη συμπεριφορά και μπορεί να δώσει υπόσταση σε μια άδεια ζωή. Η ηθική νοημοσύνη είναι ίσως η πιο ανθρωποκεντρική απ’ όλες και σίγουρα εκείνη που μπορεί να συμβάλλει στο χτίσιμο μιας πιο δίκαιης και ευτυχισμένης κοινωνίας.


Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/01/pos-na-xtisete-tin-ithiki-noimosyni-tou-paidiou-sas/#ixzz2qDKrp4bt

Κακοί βαθμοί; Don’t panic!

Τι γίνεται όταν το παιδί μας φέρνει κακούς βαθμούς στο σπίτι; Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρέπει να μας πιάνει πανικός. Μπορεί ως γονείς να απογοητευόμαστε αλλά δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, ούτε για εμάς ούτε-κυρίως- για το παιδί μας. Σε αυτή την περίπτωση, λοιπόν, καλούμαστε να υπηρετήσουμε τη συμβουλή των μεγαλυτέρων μας ότι «οι βαθμοί δεν είναι το παν» γιατί αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Εκείνο που προέχει είναι αφενός να βοηθήσουμε το παιδί μας να καταγράψει καλύτερες επιδόσεις, αφετέρου να χτίσουμε την αυτοεκτίμησή του και να μην επιτρέψουμε σε μια παροδική αποτυχία να το καταβάλει.

10 συμβουλές για να ξεπεράσει το σκόπελο των βαθμών

1. Επαινέστε το παιδί σας. Δείτε προσεκτικά τους βαθμούς του και αναφερθείτε σε κάτι θετικό. Μπορεί για παράδειγμα το παιδί να είναι καλό στα καλλιτεχνικά ή η δασκάλα του να σημειώνει ότι προσπαθεί πολύ. Αυτό από μόνο του είναι κάτι αξιέπαινο.

2. Καθησυχάστε το παιδί σας ότι θα προσπαθήσετε μαζί ώστε να τα πάει καλύτερα σε τομείς που υστερεί. Βοηθήστε το ώστε να θέσει λογικούς στόχους για το μαθησιακό του μέλλον. Μπορεί εκείνο να υποσχεθεί γενικώς ότι θα διαβάζει περισσότερο, αλλά αυτό είναι κάπως αφηρημένο. Θα βοηθήσει περισσότερο, ενδεικτικά, αν θέσει ως στόχο να ανεβάσει το 13 που έχει στα Μαθηματικά στο 15.

3. Μιλήστε με τον καθηγητή. Μάθετε τι κρύβεται πίσω από τη χαμηλή βαθμολογία: το ότι δεν κάνει τις εργασίες για το σπίτι, δεν αποδίδει στα διαγωνίσματα ή ότι έχει κάποια κενά αντίληψης; Κι αυτό διότι ο προσδιορισμός του προβλήματος θα σας βοηθήσει να αναπτύξετε τις στρατηγικές εκείνες που θα το ξεπεράσουν.

4. Βοηθήστε το με το διάβασμα στο σπίτι. Δεν χρειάζεται να γίνεται τις ώρες που βολεύει εσάς, αλλά τις ώρες που βολεύει το παιδί σας. Ελέγξτε τις ασκήσεις και προσφέρετε τη βοήθειά σας σε θέματα που το δυσκολεύουν. Αν νιώθετε ότι δεν τα καταφέρνετε ζητήστε βοήθεια. Ενημερωθείτε για προγράμματα ενισχυτικής διδασκαλίας στο σχολείο ή για συμφέροντα-οικονομικά-ιδιαίτερα μαθήματα.

5. Μάθετε το στυλ μάθησης του παιδιού σας. Για παράδειγμα, έχει οπτική ή ακουστική μνήμη; Πόσες πληροφορίες μπορεί να συγκρατήσει; Χρησιμοποιήστε στρατηγικές που εστιάζουν στο προσωπικό στυλ μάθησης του παιδιού σας.

6. Δώστε του κίνητρο. Αξιοποιήστε ειδικά ενδιαφέροντα και «χτίστε» βήμα-βήμα την επιτυχία. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας δυσκολεύεται στα Μαθηματικά, ένα ειδικό παιχνίδι στον υπολογιστή με μαθηματικές πράξεις μπορεί να το βοηθήσει και παράλληλα να το διασκεδάσει. Έξτρα tip: προτιμήστε αντί να το τιμωρήσετε για τη χαμηλή βαθμολογία, να το ανταμείψετε για μια καλή επίδοση.

7. Αποκλείστε μαθησιακές δυσκολίες. Για παράδειγμα, τα παιδιά με σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής μπορεί να εμφανίσουν και μαθησιακές δυσκολίες. Αν, λοιπόν, το παιδί σας προσπαθεί αλλά παρόλα αυτά δεν αποδίδει, είναι σημαντικό να απευθυνθείτε στους δασκάλους του προκειμένου να περάσει τα ειδικά τεστ.

8. Αναθεωρήστε το πρόγραμμα του παιδιού. Το βεβαρημένο πρόγραμμα με εξωσχολικές δραστηριότητες είναι δυνατό να του αποσπά ενέργεια, χρόνο και συγκέντρωση.

9. Μην ξεχνάτε ποτέ να επιβραβεύετε την προσπάθεια και τον κόπο του. Αναδείξτε τομείς όπου πηγαίνει καλύτερα και εξωτερικεύστε του την ικανοποίησή σας γι’ αυτό. Αυτό ισχύει και για πράγματα εκτός σχολείου, όπως ένα σπορ.

10. Τηρήστε ένα πιστό πρόγραμμα μαζί με το παιδί σας ανεξάρτητα από την πορεία των βαθμών του. Χτίστε σχέση επικοινωνίας μαζί του και μαζί με τους δασκάλους του.

Πηγή: Health Central  

Από Δήμητρα Βασιλείου 

Τα κοινά χαρακτηριστικά των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες

της Σοφίας Τσιντικόγλου, ειδική παιδαγωγός

Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες παρουσιάζουν διάφορες δυσκολίες ως προς την μάθηση, χωρίς ωστόσο να είναι εντελώς ίδιες σε όλα τα παιδιά. Επιγραμματικά θα αναφέρω τα Δυσκολεύονται στις αλληλουχίες π.χ. να μάθουν τις μέρες, τους μήνες, τις εποχές, να βρίσκουν
μια λέξη στο λεξικό, να δένουν τα κορδόνια τους
Δυσκολεύονται στην ταξινόμηση, στην αποθήκευση και γενικά στην οργάνωση των πληροφοριών. π.χ. πολύ πιθανό να ξεχάσουν μια μεγάλη εντολή ή να παραλείψουν κάποιο μέρος της.
Εμφανίζουν ανώριμη και ανοργάνωτη συμπεριφορά π.χ. ένα δωμάτιο σε χάος, ανακατεμένα συρτάρια, σχολική τσάντα με τα μισά βιβλία απόντα ή με λάθος βιβλία.
Έχουν περιορισμένη συγκέντρωση προσοχής και κουράζονται πιο εύκολα
Δυσκολεύονται στην γραπτή αποτύπωση των σκέψεων τους, παρόλο που συνήθως έχουν καλό προφορικό λόγο και ατέλειωτη φαντασία.
Τα γραπτά τους είναι γεμάτα ορθογραφικά, συντακτικά και σημασιολογικά λάθη.
Δυσκολεύονται στην αριθμητική, κυρίως στην προπαίδεια και στη λύση προβλημάτων.
Παρουσιάζουν ιδιαίτερες ικανότητες σε διάφορους τομείς, όπως οι κατασκευές, το δημιουργικό παιχνίδι, η μουσική και τα μαθηματικά.
Δυσκολεύονται πολύ στην αντιγραφή από τον πίνακα. Μπορεί να φαίνεται απλό αλλά για έναν μαθητή με μαθησιακές δυσκολίες αυτό μπορεί να είναι τραγικό! Για αυτό συμβουλεύω τους δασκάλους να μειώνουν την ύλη αντιγραφής από τον πίνακα.
Όταν τους γίνεται μια ερώτηση απαντούν σχεδόν αυτόματα χωρίς να έχουν σκεφτεί πριν απαντήσουν.
Δεν αγαπούν ιδιαίτερα το σχολείο και τα μαθήματα, συχνά δείχνουν σημάδια απογοήτευσης, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση λόγω της κακής επίδοσης στο σχολείο.
Κάνουν πολλή ώρα να κάνουν τις ασκήσεις για το σπίτι, είτε γιατί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το περιεχόμενο των ασκήσεων τους είτε επειδή χαζεύουν!
Δεν κατανοούν το περιεχόμενο αυτού που διαβάζουν, με αποτέλεσμα να μην έχουν ιδέα του τι διάβασαν!! Αυτό σημαίνει ότι στα μαθήματα αποστήθισης, όπως η ιστορία ή η γεωγραφία, χρειάζονται βοήθεια. Πρέπει να τους φτιάχνετε σχεδιάγραμμα και να χρησιμοποιείτε λέξεις κλειδιά.
Ίσως να ξεχνούν γρήγορα κάτι που έχουν μάθει, χρειάζονται συχνές επαναλήψεις.
Ξεχνούν να σημειώσουν τις εργασίες για το σπίτι ή δεν προλαβαίνουν να τις σημειώσουν ειδικά αν είναι αντιγραφή από τον πίνακα.
Χάνουν ή ξεχνούν τα πράγματά τους. Συχνά κάποια βιβλία μένουν στο σχολείο, το ίδιο παθαίνει και η ζακέτα!
Όταν διαβάζουν
Αργούν να μάθουν τα γράμματα και το μηχανισμό της ανάγνωσης, δηλαδή τη σύνθεση των συλλαβών.
Μπερδεύουν γράμματα των οποίων οι ήχοι είναι φωνολογικά συγγενικοί, όπως γ-χ, φ-β, θ-δ ή που το σχήμα τους είναι παρόμοιο, δηλαδή π-τ, γ-χ, ξ-ζ.
Μαντεύουν λέξεις, παρασυρόμενα από κάποια γνωστή τους συλλαβή
Παραλείπουν γράμματα
Αντιμεταθέτουν και προσθέτουν συλλαβές ή γράμματα π.χ. μοβύλι, βιλβίο
Δυσκολεύονται να κρατούν τη σειρά που διαβάζουν, συχνά χάνονται ειδικά σε ένα μεγάλο κείμενο. Καλό είναι να δείχνουν με ένα μολύβι τη σειρά που διαβάζουν.
Δεν έχουν ρυθμό και στίξη στην ανάγνωση, διαβάζουν μονότονα, χωρίς χροιά.
Μαντεύουν λέξεις, παρασυρόμενα από κάποια γνωστή τους συλλαβή, και έτσι βλέπουν και διαβάζουν αλλιώτικες λέξεις!΄
Όταν γράφουν
Παραλείπουν γράμματα, συλλαβές ή λέξεις. Συχνό φαινόμενο ειδικά στις πολυσύλλαβες λέξεις.
Παραλείπουν τα σημεία στίξης ή τονίζουν λάθος συλλαβή
Δεν χρησιμοποιούν σωστά το κεφαλαίο
Αντικαθιστούν γράμματα που είναι φωνολογικά συγγενικά
Δεν κρατάνε αποστάσεις μεταξύ των λέξεων, συχνά τα γραπτά τους είναι λίγο έως πολύ δυσανάγνωστα επειδή κολλάνε τις λέξεις.
Οι προτάσεις τους δεν έχουν καλή δομή.
Το λεξιλόγιο είναι περιορισμένο.
Στις εκθέσεις γράφουν συνήθως λίγα πράγματα, κάποιες φορές μπερδεμένα.
Συχνά τα γράμματά τους είναι δυσανάγνωστα
Τα γραπτά τους συνήθως είναι γεμάτα ορθογραφικά λάθη, Παρόλο που γνωρίζουν τους κανόνες, τη στιγμή που γράφουν δεν τους θυμούνται.
Χρειάζονται συνέχεια επαναλήψεις των κανόνων γιατί δεν γενικεύουν εύκολα κανόνες.
Όσο για το αν υπάρχει εύκολος και αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης όλων αυτών των μαθησιακών δυσκολιών, το μόνο σίγουρο είναι ότι υπάρχουν διάφορες τεχνικές, προτάσεις και πρακτικές που ένας ειδικός παιδαγωγός μπορεί να μεταδώσει στο παιδί.

της Σοφίας Τσιντικόγλου

Γονείς, είναι λάθος να διαβάζετε τα παιδιά σας

Αρθρογράφος: Δημήτρης Τσιριγώτης

Γονείς, είναι λάθος να διαβάζετε τα παιδιά σας Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που ταλανίζουν το πολύπαθο χώρο της εκπαίδευσης είναι και η στάση των γονέων όσον
αφορά τη προετοιμασία των παιδιών (διάβασμα) για το σχολείο. Το φαινόμενο αυτό όσο περνάνε τα χρόνια τείνει να γίνει πιο έντονο. Ο γονέας λοιπόν είναι η πρώτη μορφή παραπαιδείας στην οποία συνηθίζει ένα παιδί και φυσικά ένας από τους βασικότερους λόγους που αργότερα ,όταν ο γονέας αδυνατεί πλέον να στηρίξει μαθησιακά το παιδί ,έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο το φροντιστήριο ή το ιδιαίτερο μάθημα.
Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν έχει πολλές αρνητικές επιπτώσεις .

Καταρχάς έχουμε ακύρωση του εκπαιδευτικού έργου του δασκάλου ή του καθηγητή. Τα παιδιά αντί να σκέφτονται « πρέπει να προσέξω στο μάθημα γιατί εδώ είναι το μόνο μέρος για να μάθω» επαναπαύονταν στην ιδέα ότι στο σπίτι τα περιμένει το μεσημέρι η μαμά ή ο μπαμπάς για να τους τα πούνε καλύτερα. Έτσι τελικά φτάνουμε σε αυτό τον εκφυλισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας που επικρατεί σήμερα όπου τα παιδιά διδάσκονται στο σπίτι και εξετάζονται στο σχολείο.
Από την άλλη μεριά δημιουργείται στον εκπαιδευτικό μια εικονική πραγματικότητα της τάξης όπου όλοι σχεδόν οι μαθητές ¨τραβάνε¨ ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει ένα σύστημα ¨βαριάς βιομηχανίας¨ από πίσω από γονείς που αφιερώνουν ατελείωτες ώρες για να έχουν τα παιδιά τους σε αυτό το επίπεδο. Έτσι ό εκπαιδευτικός ξεγελιέται από την γενική εικόνα της τάξης του και ανεβάζει κι άλλο το πήχη. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου οι αδυναμίες του κάθε μαθητή δεν φτάνουν ποτέ στον εκπαιδευτικό αλλά μπαλώνονται όπως-όπως από τον γονέα.

Επίσης πολλοί γονείς μπαίνουν και στον πειρασμό να διαβάσουν τα παιδιά και στο παρακάτω μάθημα χαλώντας ένα από τα βασικότερα κίνητρα μάθησης : το στοιχείο της έκπληξης για το καινούργιο. Μετά μάλιστα αναρωτιούνται γιατί το παιδί τους βαριέται κατά την παράδοση. Οι γονείς αυτοί έχουν εντάξει στην καθημερινότητά τους το διάβασμα του παιδιού τους, αφού διαβάσουν πρώτα οι ίδιοι χρησιμοποιώντας και τα σχολικά βοηθήματα που κυκλοφορούν(τα οποία ,όχι τυχαία , απευθύνονται σε αυτούς παρά στα ίδια τα παιδιά) .

Φυσικό επακόλουθο ,υποκαθιστώντας τον εκπαιδευτικό του σχολείου ,είναι να συγκρίνονται με αυτόν και να καταφεύγουν συνήθως σε επικριτικά σχόλια για την επάρκεια του και μάλιστα μπροστά στο παιδί τους , ¨πυροβολώντας¨ το παιδαγωγικό πρότυπο από κοντινή απόσταση. Σε ακραίες μάλιστα περιπτώσεις απαιτούν από τον εκπαιδευτικό αυτόν να προσαρμοστεί ¨στο δικό τους τρόπο¨ και στη δική τους νοοτροπία για το διδασκαλία του μαθήματος. Και φυσικά ένας γονέας που έχει καταναλώσει τόσο χρόνο ,κόπο και συναίσθημα σε μια τέτοια επένδυση περιμένει και την ανάλογη ανταμοιβή, οπότε γίνεται ιδιαίτερα σκληρός όταν αυτή για κάποιους λόγους δεν αποδίδει. Τότε αφού μοιράσει ευθύνες ( στον εκπαιδευτικό και στο παιδί του) καταλήγει να ανεβάσει στροφές στην εκπαίδευση του παιδιού οδηγώντας το ,πολλές φορές, στην εξάντληση και στην απέχθεια για μάθηση.

Η μητέρα ή ο πατέρας παίζοντας το ρόλο του εκπαιδευτικού καταργεί ,έστω και προσωρινά ,τον ουσιαστικό του ρόλο , του γονιού. Έτσι γίνεται άσκοπη κατανάλωση χρόνου και ενέργειας που θα μπορούσαν να αφιερωθούν στην ανάπτυξη της σχέσης γονέας –παιδί .
Υπάρχουν πολλοί γονείς όπου ολόκληρη η σχέση τους με το παιδί εξαντλείται στην κατ’ οίκον εκπαίδευσή του .Οπότε η σχέση αυτή δεν καλλιεργείται σωστά και δεν ωριμάζει. Ο απογαλακτισμός του παιδιού εμποδίζεται με αυτόν τον τρόπο. Και αν ο γονέας βάζει σα προτεραιότητα την πραγματική και ολοκληρωμένη καλλιέργεια του παιδιού του θα μπορούσε να συζητήσει μαζί του , να παίξει και απλά να περάσει καλά μαζί του. Να κάνουν κάτι μαζί και να το μοιραστούν ξεφεύγοντας από το στερεότυπο του εκπαιδευτή – εκπαιδευόμενου. Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι το εξής: Πως γίνεται και όλοι σχεδόν οι γονείς να φτάνουν σε τέτοιο γνωστικό επίπεδο που να μπορούν να διαβάσουν τα παιδιά τους και μάλιστα και σε μαθήματα που είναι πολύ απαιτητικά όπως τα μαθηματικά ,η φυσική και τα αρχαία; Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η γύμνια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Όταν κυριαρχούν η αποστήθιση και οι φροντιστηριακού τύπου αυτοματισμοί τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο ακόμα και για έναν ανειδίκευτο γονέα αφού παπαγαλίσει το μάθημα και με τη χρήση ενός σχολικού βοηθήματος να ζητήσει και από το παιδί του να τον μιμηθεί.
Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν είχαμε διαφορετικά αναλυτικά προγράμματα όπου η μάθηση θα στηριζότανε στην κριτική σκέψη τότε ο γονέας δεν θα μπορούσε εύκολα να υποκαταστήσει τον εκπαιδευτικό. Είναι ,λοιπόν, άκρως επιτακτικό στα αναλυτικά προγράμματα να υπάρχει συμμετοχή κυρίως των μάχιμων εκπαιδευτικών ¨που μπαίνουν σε τάξη ¨ και που γνωρίζουν καλύτερα τα εκπαιδευτικά θέματα και όχι μόνο των γραφειοκρατών που απέχουν από την παιδαγωγική πραγματικότητα.

Έχοντας μιλήσει με πολλά παιδιά που τα διαβάζουν οι γονείς τους (συνήθως η μητέρα) καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:
1) τα παιδιά το θεωρούν αναγκαίο κακό. Νιώθουν ότι χωρίς το διάβασμα των γονέων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου.
2) Δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διαβάσουν μόνα τους.
3)Νιώθουν πολύ μεγάλη πίεση από το γονέα την ώρα που τα διαβάζει και μάλιστα διακατέχονται από πολύ αρνητικά συναισθήματα για κείνον την ώρα αυτή.
4)δεν έχουν αναπτύξει αρκετά τη κριτική σκέψη και έχουν συνηθίσει να μαθαίνουν με τη χρήση της αποστήθισης και της μίμησης.
5)Έχουν βραχυπρόθεσμη μνήμη στα όσα μαθαίνουν από τους γονείς τους
6)παραπονιούνται ότι οι γονείς ¨θέλουν και το και¨ για να είναι ευχαριστημένοι.
7)βαριούνται το μάθημα στην τάξη και δεν έχουν και σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους εκπαιδευτικούς του σχολείου τους.
8)τρέμουν στην ιδέα μιας πιθανής σχολικής αποτυχίας τους κυρίως λόγω της απόρριψης που θα βίωναν από τους γονείς τους.
9)δεν το βλέπουν ως ένδειξη φροντίδας των γονέων απέναντι τους .
10)το βασικό κίνητρο τους για να είναι καλοί μαθητές είναι ¨για να μη φωνάζουν οι γονείς τους¨.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούν οι γονείς είναι ότι δημιουργούν μια εξάρτηση στο παιδί τους και ουσιαστικά το μαθαίνουν να περπατάει υποβασταζόμενο από εκείνους. Έτσι αυτό έχει αρνητικές συνέπειες στο να μάθει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις .Στα παιδιά αυτά υπάρχει συνήθως ένα έλλειμμα αυτοπεποίθησης και αυτενέργειας και νιώθουν ότι καταρρέουν στη παραμικρή σχολική ή μη αποτυχία. Η σωστή διαχείριση μιας ενδεχόμενης μελλοντικής αποτυχίας μαθαίνεται στο σχολείο κανονικά. Προϋποθέτει όμως ότι στο παιδί έχει επιτραπεί να αποτύχει μερικές φορές.
Οι γονείς που δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο στο παιδί τους και καταρρέουν οι ίδιοι όταν συμβαίνει ας γνωρίζουν ότι παίζουν με τη φωτιά. Είναι πολύ επικίνδυνη για τη ψυχική ισορροπία του παιδιού τους η στάση τους αυτή. Καμουφλάροντας συνεχώς τις αδυναμίες των παιδιών τους ,εκείνα ουσιαστικά δεν τις ξεπερνούν ποτέ. Οι γονείς οφείλουν να βάλουν σε δεύτερη μοίρα την κοινωνική καταξίωση και σε πρώτη την ψυχική ισορροπία και ευτυχία του παιδιού τους.
Τέλος οφείλουν να δείξουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα παιδιά τους και στους εκπαιδευτικούς. Ίσως τότε να εκπλαγούν από την βελτίωση των επιδόσεων και των δύο.
Δημήτρης Τσιριγώτης .Φυσικός

Πρόταση Βιβλίου: Πολλαπλή νοημοσύνη, Ελένη Γαρυφαλάκη

Έχετε αναρωτηθεί τι είναι η νοημοσύνη; Θα θέλατε να ανακαλύψετε νωρίς τις δεξιότητες των παιδιών σας;

Ο Howard Gardner είναι αναπτυξιακός ψυχολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Harvard, γνωστός παγκοσμίως για τη θεωρία του περί Πολλαπλής Νοημοσύνης. Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, υπάρχουν οκτώ διαφορετικά και ανεξάρτητα είδη νοημοσύνης. Η νοημοσύνη, δηλαδή, δεν είναι μια μοναδική και ενιαία οντότητα, αλλά αποτελείται από ξεχωριστές και ανεξάρτητες μονάδες.

Επί σειρά ετών, οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν τα μονόπλευρα τεστ νοημοσύνης IQ για να «μετρήσουν» την ανθρώπινη νοημοσύνη. Τα τεστ αυτά, δυστυχώς, έβαλαν ταμπέλες σε μαθητές, αγνοώντας το διαφορετικό τρόπο σκέψης που μπορεί να έχει κάποιος και καταδικάζοντας τον σε έναν ενιαίο τρόπο λειτουργίας της σκέψης, με καταστροφικά αποτελέσματα.

Όλοι θα συμφωνούσαμε ότι ο Νταλί ή ο Αϊνστάιν υπήρξαν ιδιοφυΐες, αλλά πολύ πιθανόν να μην ήταν σε θέση να κάνουν μια γλωσσολογική έρευνα ή να βάλουν γκολ με ανάποδο ψαλίδι. Δε σημαίνει, δηλαδή, ότι υπάρχουν κάποιοι πιο έξυπνοι από άλλους, απλά είμαστε διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικούς τρόπους σκέψης!

Τα οκτώ είδη νοημοσύνης που πρότεινε ο Gardner είναι: Γλωσσική, Λογικομαθηματική, Νατουραλιστική, Μουσική, Χωροταξική, Κιναισθητική, Διαπροσωπική και Ενδοπροσωπική.

Το βιβλίο της Ελένης Γαρυφαλάκη χωρίζεται σε κεφάλαια ανάλογα με το κάθε είδος νοημοσύνης και εκτός από ιστορικά παραδείγματα (με προσωπικότητες που είχαν το αντίστοιχο είδος νοημοσύνης), περιλαμβάνει πρακτικά τεστ που θα βοηθήσουν τον αναγνώστη να βρει το δικό του είδος και τον τομέα.


Δυνατά Σημεία:

1. Καλογραμμένο και σωστά δομημένο βιβλίο. Με τα ξεχωριστά κεφάλαια, τα infographics, τα τεστ πολλαπλής επιλογής, τις αντιστοιχίες σε σημαντικές προσωπικότητες και τις μικρές καθημερινές ιστορίες, το βιβλίο είναι, εκτός από εκπαιδευτικό, και ψυχαγωγικό.

2. Είναι αναμενόμενο ότι πολλοί αναγνώστες αγχώνονται (για τον εαυτό τους και τα παιδιά τους) επειδή αντικειμενικά δεν τα καταφέρνουν σε προβλήματα λογικής και μαθηματικούς συλλογισμούς. Με τη θεωρία της Πολλαπλής Νοημοσύνης θα βρουν μια εναλλακτική διέξοδο στην ενέργειά τους και θα απελευθερωθούν από την άκαμπτη λογικομαθηματική προσέγγιση.

3. Εκτός από τη δεδομένη επιστημονική βάση του, το βιβλίο έχει πολλά στοιχεία καινοτομίας για τα ελληνικά δεδομένα και θα ταιριάξει απόλυτα με τη φιλοσοφία της Διόπτρας. Έχει γραφτεί έχοντας ως πρότυπο ξένα συγγράμματα και η συγγραφέας του ασχολείται για χρόνια με το αντικείμενο.

4. Η Ελένη Γαρυφαλάκη είναι εξαιρετικά δραστήρια και κοινωνική, συστηματική αρθρογράφος σε sites, με έντονη κοινωνική δικτύωση και συνεχή διοργάνωση σεμιναρίων σχετικά με την εκπαίδευση και την ψυχολογία.


Πηγή www.shape.gr

Τί είναι τα παιδιά (και τί να κάνετε εσείς γι αυτό)

Τα παιδιά έρχονται από πολύ μακριά. Έρχονται πολύ πιθανά από το σκοτεινό μέρος που κατοικεί η ευτυχία.

Φτιάχνονται μέρα με τη μέρα, μεγαλώνουν, αισθήσεις προστίθενται στο απόλυτο τίποτα, ακούν, αισθάνονται, αγγίζουν, γεύονται και τέλος βλέπουν. (αυτή η τελευταία αίσθηση έρχεται μάλλον με τραυματικό τρόπο, γι αυτό αργότερα ξοδεύουμε μια ζωή να την κανακεύουμε και να βρίσκουμε τρόπους να την καλοπιάνουμε, με την τέχνη, με την ομορφιά)

Από την σκοτεινή, ήσυχη και προστατευμένη κοιλίτσα (στην καλύτερη εκδοχή πάντα, γιατί υπάρχουν κι οι άλλες εκδοχές, όπου το παιδί ένιωθε άγχος από τότε – δεν είναι δύσκολο να σκεφτείτε περιπτώσεις) ξαφνικά το παιδί έρχεται σ΄ένα κόσμο εντελώς διαφορετικό. Άγνωστοι ήχοι (που ακούγονται ξένοι και γι αυτό τρομακτικοί), μυρωδιές (μια αίσθηση που πρώτη φορά χρησιμοποιείται), φώτα που εισβάλλουν στο σκοτάδι του, χρώματα, ξένη αίσθηση πάνω στο δέρμα κρύο ή ζέστη κι εκεί που δεν ανέπνεαν, θα πρέπει τώρα να μάθουν, κι ο κόσμος είναι μια μεγάλη, τρομαχτική μουτζούρα που μέσα τους νιώθουν ότι χάνονται.

Για να μη χαθούν λοιπόν, θα πιαστούν πρώτα απ΄τα γνωστά. Το χτύπο της καρδιάς της μαμάς, την επαφή με το δέρμα της, τη φωνή του μπαμπά, το γάλα απ΄το θηλασμού που ρέει μέσα τους και τα καθησυχάζει.
Και σιγά-σιγά θα μεγαλώνουν. Η φύση θα κάνει τη δουλειά της κι εμείς τη δική μας.
(η φύση την κάνει μάλλον καλά. Εμείς;)

Τα μάτια θ΄ανοίγουν μέρα με τη μέρα και περισσότερο, ένα πρόσωπο θα γίνει σιγά-σιγά γνωστό, μετά κι ένα άλλο κι άλλο ένα...
Μικρή σημείωση: εκεί, τότε στην αρχή, αυτό το πρόσωπο πρέπει να είναι μόνο Ένα.

Είναι αυτό που λέμε «πρόσωπο φροντίδας». Είναι το σταθερό σημείο του παιδιού. Πάνω του χτίζεται κομμάτι-κομμάτι ο εαυτός του.

Να μιλάτε πολύ στα παιδιά. Χρειάζονται εσάς για να εξηγήσουν αυτά που τους συμβαίνουν και τον κόσμο γύρω τους.
Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται στις αρχές βέβαια τόσο πολύ για τον κόσμο, όσο για αυτά που τους συμβαίνουν και γενικότερα για τα συναισθήματα. Δώστε ένα νόημα στο κλάμα τους : «κλαις γιατί πεινάς», «κλαις γιατί είσαι κουρασμένο» (μη ρωτάτε, δηλώστε το) κι αργότερα «φώναξα επειδή ήμουν θυμωμένη – όλοι θυμώνουν μερικές φορές»

Μη δίνετε αρνητικά «χαριτωμένα» παρατσούκλια στα μωρά σας «η γκρινιάρα», «ο τεμπελχανούλης μου». Είναι πιο σημαντικά απ΄όσο νομίζετε και ενδέχεται να τ΄ακολουθούν μια ζωή (και να σας δικαιώσουν – άλλωστε «ποιός με ξέρει καλύτερα απ΄τη μητέρα;»)

Είστε μικροί θεοί (ή κάτι σαν παντοδύναμοι γίγαντες) για τα παιδιά σας
Έχετέ στο νου σας πάντα ότι έτσι σας βλέπουν κι όχι όπως βλέπετε εσείς τον εαυτό σας.
Αυτό σημαίνει για παράδειγμα, ότι, αν εσείς νιώθετε φόβο ή δυσφορία σε μία κατάσταση, το παιδί σας έχει πολλές πιθανότητες να μεγαλώσει νιώθοντας το ίδιο για την ίδια ακριβώς κατάσταση. Το πράγμα λειτουργεί ως εξής: «αφού αυτός ο υπέροχος, τεράστιος και παντοδύναμος γίγαντας φοβάται, πώς να μη φοβηθώ εγώ ο τοσοδούλης;;;»

Τα μωρά και τα νήπια δεν είναι καθόλου μόνο τα χαριτωμένα πλάσματα, που επιμένουμε να βλέπουμε.
Είναι μικρά μεν, αλλά με πολλά, δυνατά και ακατέργαστα συναισθήματα, συναισθήματα έντονου θυμού, καταβροχθιστικά συναισθήματα (ναι, ακριβώς, αν καταπιώ λίγη απ΄τη μαμά, θα την έχω συνέχεια μαζί μου), συναισθήματα κατάθλιψης.

Το ότι είναι ταυτόχρονα ΚΑΙ χαριτωμένα, είναι μία πρόνοια της φύσης που αφορά κυρίως τη μητέρα-τροφό. (πώς να μη φροντίσεις ένα τόσο χαριτωμένο πλάσμα;)

Σεβαστείτε τα παιδιά σας. Είναι το κλειδί για μια πετυχημένη ανατροφή.
Συμπεριφερθείτε τους με σεβασμό. Σεβασμό στην ύπαρξη, σεβασμό, στην ηλικία τους, σεβασμό στο φύλο, σεβασμό στο συναίσθημα, σεβασμό στον Άλλο – τί κι αν είναι μικρούλης;

Μεγαλώνοντας τα παιδιά μας, συχνά μας ξυπνούν σκέψεις και συναισθήματα υπεροχής, ανταγωνισμού, προβολής, αυθεντίας και άλλα κολάσιμα («το δικό μου είναι πιο όμορφο», «εμένα η Ελενίτσα μου περπάτησε 9 μηνών», «ούτε σε μένα μικρό, δεν άρεσαν τα δημητριακά»)
Συγκρατήστε τα και επαναεπεξεργαστείτε τα.
Δε σημαίνει απολύτως τίποτα για την οποιαδήποτε πορεία θα έχει το παιδί σας στη ζωή του, το ότι περπάτησε, μίλησε ή έβγαλε τις πάνες νωρίς/αργά.

Είμαστε απλώς εμείς που προβάλουμε τους εαυτούς μας πάνω σε κάποια πολύ μικρά κι εντελώς διαφορετικά από μας πλάσματα.
Είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να στέκεστε με προσοχή, σεβασμό και αγάπη δίπλα τους και βλέπετε πώς εξελίσσονται και σε τί, παρά να προσπαθείτε να το προεξοφλήσετε.


Τα παιδιά μιμούνται κυρίως / δε διδάσκονται. Αυτό σε συντριπτικό ποσοστό, 80/20.
Όσες φορές κι αν τους πείτε «δεν ουρλιάζουμε όταν θέλουμε κάτι», αν εσείς φωνάζετε συχνά (ή ακόμα και την ώρα που του το λέτε!), τότε το παιδί σας, αισθάνεται ότι μπορεί κι αυτό να το κάνει. Και μάλιστα μπερδεύεται με τη διδασκαλία, τον τόνο και το ύφος σας ακόμα περισσότερο. Αν εσείς δε συμπεριφέρεστε όπως θα θέλατε να δείτε το παιδί σας να το κάνει (να λέτε ευχαριστώ/παρακαλώ, να μη θυμώνετε στο αυτοκίνητο κ.λ.π.), τότε από πού περιμένετε να έρθει η φώτιση;

Είστε πολύ πιο σημαντικοί για τα παιδιά σας απ΄ότι νομίζετε.
Τουλάχιστον ώσπου να πάνε στο σχολείο, οπότε και το κλάσμα αρχίζει σιγά-σιγά ν΄αλλάζει. Τώρα γίνονται σημαντικοί κι άλλοι άνθρωποι, η δασκάλα, οι συμμαθητές, οι φίλοι. (Μέχρι την εφηβεία, όπου θα ξαναπαιχτεί το δράμα των πέντε πρώτων χρόνων ζωής)

Τα παιδιά είναι συμπτώματα των γονιών τους. Όταν ένα παιδί παρουσιάζει κάτι, μια παθολογική συμπεριφορά, μια δυσλειτουργία, κατά 90% , έχει να κάνει με μας και με τη σχέση μας μαζί τους.
Και ναι, είναι πολύ πιθανά αναστρέψιμο.


Τα παιδιά είναι μία συμπυκνωμένη βόμβα δυνατοτήτων – και γι αυτό τόσο γοητευτικά

Δοκιμάστε να τα δείτε ως τέτοια!

Πηγή Η Παιδοψυχολόγος προτείνει

Η αξία των καλών δασκάλων αποτιμάται σε χρυσό

Η αξία των καλών δασκάλων αποτιμάται σε χρυσό
The Economist

Είναι γνωστή η δραστική επιρροή των δασκάλων στη μετέπειτα πορεία των μαθητών και των μαθητριών τους, είτε με αρνητική είτε με θετική χροιά. Στην πράξη, οι ίδιοι οι βαθμοί των εκπαιδευομένων ή οι αποδόσεις τους στα διαγωνίσματα αποτυπώνουν τον πολύμορφο αντίκτυπο των διδασκόντων και δεν αποτελούν απλώς μία από τις προδιαγραφές της διδασκαλίας.

Από την άλλη πλευρά, πάντως, δεν μπορεί κανένας να θεωρήσει δεδομένο ότι οι χαρισματικοί δάσκαλοι και καθηγητές, ανεξαρτήτως πώς αυτό μετριέται και αξιολογείται, θα μεταφρασθούν σε μία καλύτερη ζωή για τους μαθητές τους. Οι πανεπιστημιακοί Ρατζ Τσέτι και Τζον Φρίντμαν του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και ο Τζόνα Ροκόφ του Πανεπιστημίου Κολούμπια σε τελευταία τους εργασία παρουσιάζουν ορισμένα στατιστικά στοιχεία, τα οποία στοιχειοθετούν πως η αξία των καλών δασκάλων αποτιμάται σε χρυσό.

Τα σχολεία συνήθως αποτιμούν την ποιότητα των διδασκόντων τους με κριτήριο την «προστιθέμενη αξία», δηλαδή τον αντίκτυπο ενός δεδομένου δασκάλου ή καθηγητή στις βαθμολογίες των μαθητών του στα διαγωνίσματα. Οι γνώμες διίστανται. Οι διαφωνούντες παραδέχονται πως οι μαθητές με συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον –είτε από πλούσιες οικογένειες είτε με γονείς, που παρακολουθούν περισσότερο την πρόοδό τους– ξεδιπλώνουν την προσωπικότητά τους στην τάξη, όταν έχουν καλύτερους δασκάλους. Eάν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε οι διδάσκοντες, που έχουν άριστες επιδόσεις ως προς την προστιθέμενη αξία τους, μπορεί απλώς να απευθύνονται σε προνομιούχα παιδιά. Οι πανεπιστημιακοί Τσέτι, Φρίντμαν και Ροκόφ προσπαθούν να διευθετήσουν αυτήν τη διαμάχη, χρησιμοποιώντας εκτεταμένα στοιχεία από μία μεγάλη αστική περιοχή και τα αντίστοιχα σχολεία της, την οποία, πάντως, δεν κατονομάζουν.

Καλύπτουν μία εικοσαετία και αφορούν περισσότερους από 2,5 εκατομμύρια μαθητές, δείχνοντας τα διδασκόμενα μαθήματα και τους βαθμούς των μαθητών τους από την τρίτη μέχρι την όγδοη τάξη (8-14 ετών).

Οι ερευνητές εντρύφησαν σε όγκους δεδομένων για να υπολογίσουν την επίδραση κάθε δασκάλου στις επιδόσεις των μαθητών του, προσαρμόζοντάς τα στις δημογραφικές αλλαγές και στους βαθμούς προηγουμένων διαγωνισμάτων.

Υιοθετώντας μία ελεύθερη προκαταλήψεων προσέγγιση, οι επιστήμονες έφθασαν σε μερικά πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα: όπως το ότι η ποιότητα των δασκάλων έχει μεγάλες διαφοροποιήσεις, κυρίως εντός του ίδιου σχολείου και όχι από το ένα στο άλλο. Με άλλα λόγια, όχι μόνο οι ίδιοι οι δάσκαλοι και οι δασκάλες είναι που μετράνε, αλλά και οι άριστοι από αυτούς δεν συχνάζουν σε κάποια συγκεκριμένα σχολεία. Στα σχολεία, τώρα, οι καλύτεροι μαθητές συνήθως αντιστοιχούν σε ελαφρώς καλύτερους δασκάλους.

Οι ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι καλύτεροι διδάσκοντες συνδέονται με τις αυξημένες πιθανότητες ενός παιδιού να συνεχίσει την πορεία του στο πανεπιστήμιο, να παρακολουθήσει το καλύτερο πανεπιστήμιο και να έχει υψηλότερες αμοιβές μετέπειτα.

Τέλος, επισημαίνουν πως, εάν αντικαταστήσεις ένα δάσκαλο ή μια δασκάλα από την τελευταία βαθμίδα αξιολόγησης με έναν άλλο ή μία άλλη μέσης ποιοτικής απόδοσης, τότε το συλλογικό εισόδημα της κάθε τάξης στη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής θα αυξηθεί κατά 1,4 εκατ. δολάρια.

10 πράγματα που θα ήθελα να μάθει η κόρη μου πριν κλείσει τα δέκα

Μία τρυφερή λίστα σκέψεων της blogger Lindsy Mead Russell  προς στην κόρη της Γκρέις. Σκέψεις που έχουν ένα σκοπό:  Να  μοιράζονται με κάθε μητέρα που μεγαλώνει κόρες και να γίνονται αντικείμενο και αφορμή για προβληματισμό, για χαρά, για έμπνευση, ή απλά για παρέα ένα βροχερό απόγευμα μπροστά στον πάγκο της κουζίνας βλέποντας ένα δεκάχρονο κορίτσι, την κόρη σας, να φεύγει για το φροντιστήριο των αγγλικών  μ' ένα βιαστικό φιλί στο μάγουλο...

«Η Γκρέις κοντεύει τα δέκα. Δεν είμαι σίγουρη πως συνέβη αυτό. Συνειδητοποιώ περισσότερο από ποτέ την κοριτσίστικη φύση της, την εφηβεία της που ανατέλλει και όλα τα πράγματα που θέλω να της μάθω. Μακάρι να μπορούσα με κάποιον τρόπο να ενσταλάξω αξίες και αρχές μέσα της, με τον ίδιο τρόπο που πιέζεις ένα κέρμα βαθιά μέσα στον μαλακό πηλό. Ξέρω πως δεν μπορώ· το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να λέω, να γράφω και να ζω συνεχώς αυτές τις αρχές και αξίες.» 

- Δεν είναι δική σου δουλειά να κάνεις ευτυχισμένους τους ανθρώπους που αγαπάς. Ούτε εμένα, ούτε τον μπαμπά, ούτε τον αδελφό σου και τους φίλους σου. Πίστεψέ με, δεν είναι. Και η πικρή αλήθεια είναι ότι έτσι κι αλλιώς δεν μπορείς. 

- Το να μην φοβάσαι τις σωματικές σου δυνατότητες είναι δύναμη. Συνέχισε να χρησιμοποιείς το σώμα σου για να τρέχεις, να πηδάς, να σκαρφαλώνεις και να κάνεις ρίψεις. Μου αρέσει να σε βλέπω να οργώνεις το γήπεδο ποδοσφαίρου, να κρέμεσαι με περηφάνια από τις μπάρες του μονόζυγου ή να σκαρφαλώνεις στα ψηλότερα κλαδιά ενός δέντρου. Αυτό είναι υγεία και ταυτόχρονα  αίσθηση κυριαρχίας της σωματικής δραστηριότητας και των προκλήσεων. 

- Ποτέ μην φοβηθείς να μοιραστείς τα πράγματα που σου αρέσουν πολύ. Μερικές φορές, ντρέπεσαι να παίξεις ακόμα με κούκλες και ανησυχείς μήπως σε κοροϊδέψουν οι φίλες σου. Όποιος σε κοροϊδεύει για αυτά που σου αρέσουν, δεν είναι αληθινός φίλος. Είναι δύσκολο να το καταλάβεις αλλά τόσο σημαντικό. 

- Είναι αποδεκτό να διαφωνείς μαζί μου και με τους άλλους.Είσαι αρκετά μεγάλη για να έχεις δική σου γνώμη και θέλω να την ακούω. Το ίδιο και όσοι σε αγαπάνε. Βέβαια μην δίνεις μία μάχη έτσι απλά για να το κάνεις αλλά όταν νιώθεις ότι έχω άδικο, θέλω να μου το λες. Αρκετές φορές έχω παραδεχτεί μπροστά σου ότι έχεις δίκιο και  άλλες τόσες έχω ζητήσει συγνώμη για τη συμπεριφορά μου ή την άποψή μου όταν αντιλαμβάνομαι ότι ήταν λανθασμένες. Η δική σου άποψη είναι σημαντική και πολύτιμη, γι’ αυτή την ντρέπεσαι να την εκφράζεις. 

- Είσαι τόσο όμορφη. Στο προσωπάκι συνυπάρχουν το μωρό που ήσουν κάποτε και η νεαρή γυναίκα που γρήγορα γίνεσαι. Τα μάτια και το πηγούνι μου με το λακκάκι συνδυάζονται άψογα με τα χρώματα του πατέρα σου δημιουργώντας ένα άτομο μοναδικό, εσένα. Βλέπω τα πρότυπα της ομορφιάς που έχει δημιουργήσει η κοινωνία μας απειλητικά πάνω από το κεφάλι σου, κάνοντάς σε μερικές φορές να νιώσεις αμήχανα. Μην αγνοήσεις ποτέ τη δική σου ομορφιά, που οφείλεται κυρίως στο ότι είσαι τόσο αυθόρμητη. 

- Το διάβασμα είναι ουσιαστικό. Όπως ξέρεις, τον  ελεύθερο χρόνο μου μ’ αρέσει πολύ να διαβάζω. Και φυσικά είμαι απίστευτα περήφανη και ευτυχισμένη που βλέπω ότι το διάβασμα αποτελεί και δική σου απόλαυση. Είναι απίστευτη η ταύτιση που βλέπω ότι νιώθεις με τους ήρωες… η αίσθηση του να ξεγλιστράς σε έναν άλλο κόσμο… να χάνεσαι εκεί με τον καλύτερο τρόπο. Αυτά μην τα χάσεις ποτέ. 

- «Εσύ» δεν είσαι «εγώ». Μπορεί να μοιάζουμε πολύ, όμως έχεις τη δική σου απολύτως προσωπικότητα. Μπορεί καμιά φορά να το παραβλέπω, αλλά να είσαι σίγουρη  ότι το ξέρω. Γνωρίζω πολύ καλά ότι πλησιάζει η στιγμή που σαν έφηβη θα νιώσεις την ανάγκη να με «αποχωριστείς». Και παρόλο που θα με φοβίζει αυτή η απόσταση, αυτή η απαραίτητη απόσχιση, ωστόσο θέλω να ξέρεις πόσο ζωτική είναι για σένα. Θα είμαι εκεί, ό,τι κι αν συμβεί. Η κόκκινη κλωστή που μας δένει είναι ελαστική, όσο και αν τεντωθεί δεν πρόκειται να σπάσει.. Και μόλις ολοκληρωθεί η μετάβαση στην ενηλικίωση, θα δημιουργηθεί μια νέα, ακόμη καλύτερη οικειότητα ανάμεσά μας. Να είσαι σίγουρη γι’ αυτό. 

- Συνήθως δεν έχει να κάνει με σένα. Αυτό που εννοώ είναι πως όταν οι άνθρωποι σου φέρονται με τρόπο που σε πληγώνει ή σε κάνει να αισθάνεσαι ανασφάλεια, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οφείλεται σε κάτι που συμβαίνει μέσα τους, και όχι σε κάτι που οφείλεται σε εσένα. Παλεύω πολύ με αυτό το θέμα και έχω προσπαθήσει πάρα πολύ σκληρά να μην σου πω ούτε μια φορά ότι είσαι «υπερευαίσθητη» ή ότι «πρέπει να το ξεπεράσεις» όταν νιώθεις πληγωμένη. Πίστεψέ με, ξέρω ότι τα συναισθήματα μπορούν να σου κομματιάσουν την καρδιά, ακόμα κι όταν το μυαλό σου διαφωνεί. Όμως ίσως, λέω, ίσως, βοηθάει να θυμάσαι ότι σχεδόν πάντα οι άλλοι παλεύουν με τους δικούς τους δαίμονες, ακόμα και όταν κατά λάθος πέφτουν πάνω σου. 

- Δεν υπάρχει κάποιος άνθρωπος που μπορεί να είναι «τα πάντα» για σένα. Να είσαι πολύ προσεχτική στην παραχώρηση αυτής της εξουσίας σε οποιοδήποτε πρόσωπο. Υποψιάζομαι ότι προσπαθείς να γεμίσεις το κενό της μοναξιάς που σε τρώει, κι αν είναι έτσι, είναι κάτι που κληρονόμησες από εμένα. Αυτό το συναίσθημα, «το κενό στην καρδιά της ζωής» όπως λέει η Βιρτζίνια Γουλφ, είναι απλώς κομμάτι της ζωής. Η προ

σπάθεια να γεμίσουμε αυτόν τον πόνο με άλλους ανθρώπους (ή με οτιδήποτε άλλο, όπως φαγητό, αλκοόλ, αναρίθμητες συμπεριφορές που "απαλύνουν" τον πόνο, για τις οποίες δεν έχεις ιδέα ακόμη) είναι χαμένη υπόθεση. Κανένας δεν μπορεί να το κατορθώσει. Θα αισθανθείς απογοητευμένη, και το χειρότερο, αυτή η μοναξιά θα παραμένει εκεί, ότι και να γίνει. Μαθαίνω να αγκαλιάζω αυτήν τη μοναξιά, να την αποδέχομαι ως κομμάτι του εαυτού μου. Ελπίζω να σε βοηθήσω να κάνεις το ίδιο. 

- Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Ξέρω ότι δεν είμαι αρκετά καλή και σίγουρα όχι η μητέρα που σου αξίζει. Είμαι ανυπόμονη, κάνω λάθη και υψώνω τη φωνή μου. Συγνώμη. Αγαπώ εσένα και τον αδελφό σου περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο και πάντα εύχομαι να γίνω καλύτερη για εσάς. Παραδέχομαι ότι δεν μου αρέσει πάντα τη συμπεριφορά σας και ότι βιάζομαι να σας το δείξω με τον τρόπο μου. Όμως κάθε μέρα που ξημερώνει σας αγαπώ με όλο μου το είναι. Κάθε μέρα όλο και περισσότερο, ότι κι αν συμβεί.

Από την Lindsy Mead Russell  για το A Design So Vast.

10 σημάδια που δείχνουν ότι το παιδί σας δεν αντέχει άλλες δραστηριότητες

Υπάρχει η τάση τελευταία τα παιδιά να φορτώνονται μ’ ένα σωρό εξωσχολικές δραστηριότητες. Μήπως όμως είναι κουραστικό;

Έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά με γονείς υψηλού μορφωτικού επιπέδου -και κυρίως τα κορίτσια- έχουν καθημερινά ένα γεμάτο πρόγραμμα που δεν περιλαμβάνει παιχνίδι και ξεκούραση.Είναι σημαντικό λοιπόν να καταλάβετε ως γονείς πότε τα παιδί σας δεν αντέχει άλλες δραστηριότητες και χρειάζεται ξεκούραση. Το παιδί σας έχει φτάσει τα όριά του όταν:

1. Δεν το βλέπετε ποτέ να κάθεται και να μην κάνει τίποτα. Αν λοιπόν το παιδί σας είναι συνεχώς απασχολημένο με κάτι μάλλον το πρόγραμμά του πρέπει να ελαφρύνει.

2. Το παιδί σας έχει τη συμπεριφορά ενήλικα. Παράπονα για πονοκέφαλο ή κούραση είναι κυρίως συνήθεια των μεγάλων. Όταν το παιδί σας έχει τέτοια συμπτώματα μάλλον κάτι δεν πάει καλά.

3. Το παιδί σας δεν ξετρελαίνεται με τις αγαπημένες του λιχουδιές. Όταν δείτε το παιδί σας να μην βρίσκει χαρά στις απλές καθημερινές συνήθειες που παλαιότερα το ξετρέλαιναν, είναι σημάδι εξάντλησης από την καθημερινότητα.

4. Οι βαθμοί του πέφτουν απότομα. Μπορεί να το βλέπετε όλη μέρα να πασχίζει με τα βιβλία του, να είστε όμως σίγουροι ότι η απόδοσή του δεν θα είναι η αναμενόμενη αν είναι υπερ απασχολημένο με μια ντουζίνα επιπλέον δραστηριότητες.

5. Το αυτοκίνητο είναι το δεύτερο σπίτι του. Αν περνάει περισσότερη ώρα στο πίσω κάθισμα απ’ ότι στο σπίτι τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα. Το παιδί χρειάζεται μία ανάσα!

6. Αν δείτε ότι είναι συνεχώς κακόκεφο ή αγχωμένο, τότε μάλλον έχετε φορτώσει το παιδικό του μυαλουδάκι με έννοιες που δεν αρμόζουν στη ξεγνοιασιά της ηλικίας του.

7. Οι φίλοι του έχουν να εμφανιστούν καιρό. Ειδικά από μία ηλικία και μετά, όταν το παιδί αρχίζει να κοινωνικοποιείται, οι φίλοι του είναι βασικό κομμάτι της καθημερινότητάς του. Αν λοιπόν έχετε να τους δείτε καιρό μάλλον πρέπει να αντικαταστήσετε μία δραστηριότητα με το ‘παιχνίδι με φίλους’.

8. Το οικογενειακά γεύματα είναι πλέον σπάνια. Αν το παιδί σας λείπει τις περισσότερες φορές από το τραπέζι την ώρα του φαγητού, τότε καταλαβαίνετε ότι δεν του μένει χρόνος ούτε για τα βασικές καθημερινές συνήθειες.

9. Σας ρωτάει συνέχεια τη γνώμη σας και δεν χρησιμοποιεί τη φαντασία του. Η φαντασία είναι χαρακτηριστικό της παιδικής ηλικίας. Όταν λοιπόν εξαφανίζεται, πρέπει να ανησυχήσετε.

10. Είστε κι εσείς το ίδιο κουρασμένοι με το παιδί σας, αφού συνεχώς τρέχετε μαζί του. Είναι ένα βασικό σημάδι που σας κάνει να καταλάβετε ότι το παιδί σας κουράζεται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Χαλαρώστε μαζί!

Πηγή : www.jenny.gr/overscheduled-kids