My English School: Αυτοκόλλητα!

Μy English School

Από σήμερα οι μαθητές μας θα γεμίσουν τα τετράδιά τους με αυτοκολλητάκια 

επιβράβευσης που σχεδιάστηκαν και δημιουργήθηκαν ειδικά για το φροντιστήριό μας με 

πολύ κέφι και έμπνευση απο την μοναδική Σώση Βακούλα!

 Για άλλη μία φορά σε ευχαριστούμε πολύ Σώση!

Κακοί βαθμοί; Don’t panic!

Τι γίνεται όταν το παιδί μας φέρνει κακούς βαθμούς στο σπίτι; Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρέπει να μας πιάνει πανικός. Μπορεί ως γονείς να απογοητευόμαστε αλλά δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, ούτε για εμάς ούτε-κυρίως- για το παιδί μας. Σε αυτή την περίπτωση, λοιπόν, καλούμαστε να υπηρετήσουμε τη συμβουλή των μεγαλυτέρων μας ότι «οι βαθμοί δεν είναι το παν» γιατί αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Εκείνο που προέχει είναι αφενός να βοηθήσουμε το παιδί μας να καταγράψει καλύτερες επιδόσεις, αφετέρου να χτίσουμε την αυτοεκτίμησή του και να μην επιτρέψουμε σε μια παροδική αποτυχία να το καταβάλει.

10 συμβουλές για να ξεπεράσει το σκόπελο των βαθμών

1. Επαινέστε το παιδί σας. Δείτε προσεκτικά τους βαθμούς του και αναφερθείτε σε κάτι θετικό. Μπορεί για παράδειγμα το παιδί να είναι καλό στα καλλιτεχνικά ή η δασκάλα του να σημειώνει ότι προσπαθεί πολύ. Αυτό από μόνο του είναι κάτι αξιέπαινο.

2. Καθησυχάστε το παιδί σας ότι θα προσπαθήσετε μαζί ώστε να τα πάει καλύτερα σε τομείς που υστερεί. Βοηθήστε το ώστε να θέσει λογικούς στόχους για το μαθησιακό του μέλλον. Μπορεί εκείνο να υποσχεθεί γενικώς ότι θα διαβάζει περισσότερο, αλλά αυτό είναι κάπως αφηρημένο. Θα βοηθήσει περισσότερο, ενδεικτικά, αν θέσει ως στόχο να ανεβάσει το 13 που έχει στα Μαθηματικά στο 15.

3. Μιλήστε με τον καθηγητή. Μάθετε τι κρύβεται πίσω από τη χαμηλή βαθμολογία: το ότι δεν κάνει τις εργασίες για το σπίτι, δεν αποδίδει στα διαγωνίσματα ή ότι έχει κάποια κενά αντίληψης; Κι αυτό διότι ο προσδιορισμός του προβλήματος θα σας βοηθήσει να αναπτύξετε τις στρατηγικές εκείνες που θα το ξεπεράσουν.

4. Βοηθήστε το με το διάβασμα στο σπίτι. Δεν χρειάζεται να γίνεται τις ώρες που βολεύει εσάς, αλλά τις ώρες που βολεύει το παιδί σας. Ελέγξτε τις ασκήσεις και προσφέρετε τη βοήθειά σας σε θέματα που το δυσκολεύουν. Αν νιώθετε ότι δεν τα καταφέρνετε ζητήστε βοήθεια. Ενημερωθείτε για προγράμματα ενισχυτικής διδασκαλίας στο σχολείο ή για συμφέροντα-οικονομικά-ιδιαίτερα μαθήματα.

5. Μάθετε το στυλ μάθησης του παιδιού σας. Για παράδειγμα, έχει οπτική ή ακουστική μνήμη; Πόσες πληροφορίες μπορεί να συγκρατήσει; Χρησιμοποιήστε στρατηγικές που εστιάζουν στο προσωπικό στυλ μάθησης του παιδιού σας.

6. Δώστε του κίνητρο. Αξιοποιήστε ειδικά ενδιαφέροντα και «χτίστε» βήμα-βήμα την επιτυχία. Για παράδειγμα, αν το παιδί σας δυσκολεύεται στα Μαθηματικά, ένα ειδικό παιχνίδι στον υπολογιστή με μαθηματικές πράξεις μπορεί να το βοηθήσει και παράλληλα να το διασκεδάσει. Έξτρα tip: προτιμήστε αντί να το τιμωρήσετε για τη χαμηλή βαθμολογία, να το ανταμείψετε για μια καλή επίδοση.

7. Αποκλείστε μαθησιακές δυσκολίες. Για παράδειγμα, τα παιδιά με σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής μπορεί να εμφανίσουν και μαθησιακές δυσκολίες. Αν, λοιπόν, το παιδί σας προσπαθεί αλλά παρόλα αυτά δεν αποδίδει, είναι σημαντικό να απευθυνθείτε στους δασκάλους του προκειμένου να περάσει τα ειδικά τεστ.

8. Αναθεωρήστε το πρόγραμμα του παιδιού. Το βεβαρημένο πρόγραμμα με εξωσχολικές δραστηριότητες είναι δυνατό να του αποσπά ενέργεια, χρόνο και συγκέντρωση.

9. Μην ξεχνάτε ποτέ να επιβραβεύετε την προσπάθεια και τον κόπο του. Αναδείξτε τομείς όπου πηγαίνει καλύτερα και εξωτερικεύστε του την ικανοποίησή σας γι’ αυτό. Αυτό ισχύει και για πράγματα εκτός σχολείου, όπως ένα σπορ.

10. Τηρήστε ένα πιστό πρόγραμμα μαζί με το παιδί σας ανεξάρτητα από την πορεία των βαθμών του. Χτίστε σχέση επικοινωνίας μαζί του και μαζί με τους δασκάλους του.

Πηγή: Health Central  

Από Δήμητρα Βασιλείου 

Our Christmas workshop

Αν αγαπάτε τα παιδιά σας, χαρίστε τους την προσοχή σας

Από: Ζαχαρία Πηνελόπη

Όπως υποστηρίζει ο ψυχολόγος, συγγραφέας και δημοσιογράφος Ντάνιελ Γκόλμαν, στο βιβλίο του «Focus for Kids: Enhancing Concentration, Caring and Calm», το πιο σημαντικό πράγμα για ένα παιδί είναι να αισθάνεται ότι έχει την απόλυτη προσοχή των γονιών του. Κάθε βλέμμα, κάθε χαμόγελο, κάθε σχόλιο αποτελούν για εκείνο τη διαβεβαίωση ότι κάποιος νοιάζεται πραγματικά.

Σύμφωνα με τον ειδικό, τα παιδιά έχουν την ανάγκη να ξέρουν ότι υπάρχει κάποιος να τα προσέχει, να τα παρατηρεί, να τα φροντίζει, να νοιάζεται για όλα όσα νιώθουν και χρειάζονται. Πρόκειται για τη λεγόμενη «βάση ασφάλειας», όπως την έχει χαρακτηρίσει ο βρετανός παιδοψυχίατρος Τζον Μπόουλμπι, που αποτελεί την αφετηρία για να μπορέσει το παιδί να ανακαλύψει τον κόσμο: να μάθει, να τολμήσει, να δοκιμάσει. Αυτή η βάση ασφάλειας αντιπροσωπεύει τη «φωλιά» του, το μέρος στο οποίο μπορεί να καταφύγει κάθε φορά που οτιδήποτε εκεί έξω το τρομάξει ή το ξεπεράσει.

Τα παιδιά που έχουν αυτή τη βάση ασφάλειας, που ξέρουν ότι υπάρχει κάποιος που τα φροντίζει και τα προστατεύει, είναι και τα πιο κατάλληλα προετοιμασμένα για τη διαδικασία της μάθησης όταν φτάνει η ώρα του σχολείου: μπορούν να δίνουν την απαιτούμενη προσοχή στο δάσκαλό τους, να ελέγχουν τις ορμές τους, να ρουφάνε κυριολεκτικά τις γνώσεις.

Όπως εξηγεί ο δρ. Γκόλμαν, ο εγκέφαλος ενός νηπίου μπορεί να επεξεργαστεί καλύτερα μια νέα πληροφορία όταν σε αυτή τη διαδικασία εμπλέκεται κι ένας ενήλικος, π.χ. θα μάθει πιο εύκολα ένα ζώο αν του πείτε εσείς: «Πες μου πώς λέγεται αυτό το ζωάκι», παρά αν το αφήσετε να το ανακαλύψει μόνο του. Η προσοχή σας και το γεγονός ότι ασχολείστε μαζί του αποτελούν για εκείνο την κινητήριο δύναμη.

Και, φυσικά, δεν είναι απλά ότι τα παιδιά χρειάζονται την προσοχή μας… για εκείνα η απόλυτη προσοχή μας είναι η υπέρτατη εκδήλωση της αγάπης μας. Είναι σαν να τους λέμε σιωπηρά: «Εγώ είμαι εδώ για σένα». Είναι κάτι που στην πραγματικότητα όλοι μας, μικροί και μεγάλοι, το αποζητούμε στη ζωή μας από τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για εμάς, έτσι δεν είναι;

Βέβαια, η προσοχή είναι μια σταθερή διανοητική ικανότητα, πράγμα που σημαίνει ότι έχουμε τόση πολλή να δώσουμε. Όπως, όμως, τονίζει ο ειδικός, η πρόκληση για τους γονείς είναι μία: Να φροντίσουν να βεβαιωθούν ότι αρκετό από αυτό το πολύτιμο αγαθό όντως «φτάνει» στα παιδιά τους - αλλά και στους ίδιους, μεταξύ τους. Γιατί η αμοιβαία προσοχή του ενός στον άλλον αποτελεί το βασικό συστατικό και για μια αρμονική σχέση. Δεν πρόκειται να επιτευχθεί «χημεία», αν δεν αφιερώσουν οι δύο σύντροφοι την απόλυτη προσοχή τους στο έτερον ήμισυ. Και δεδομένων των αμέτρητων περισπασμών της καθημερινότητας, που μας αποπροσανατολίζουν διαρκώς, η ανάγκη μιας συνειδητής προσπάθειας να διαφυλάξουμε τέτοιες πολύτιμες στιγμές μεταξύ μας φαντάζει πιο επιβεβλημένη από ποτέ! Δεν συμφωνείτε;

Πηγή:www.imommy.gr

Τί είναι τα παιδιά (και τί να κάνετε εσείς γι αυτό)

Τα παιδιά έρχονται από πολύ μακριά. Έρχονται πολύ πιθανά από το σκοτεινό μέρος που κατοικεί η ευτυχία.

Φτιάχνονται μέρα με τη μέρα, μεγαλώνουν, αισθήσεις προστίθενται στο απόλυτο τίποτα, ακούν, αισθάνονται, αγγίζουν, γεύονται και τέλος βλέπουν. (αυτή η τελευταία αίσθηση έρχεται μάλλον με τραυματικό τρόπο, γι αυτό αργότερα ξοδεύουμε μια ζωή να την κανακεύουμε και να βρίσκουμε τρόπους να την καλοπιάνουμε, με την τέχνη, με την ομορφιά)

Από την σκοτεινή, ήσυχη και προστατευμένη κοιλίτσα (στην καλύτερη εκδοχή πάντα, γιατί υπάρχουν κι οι άλλες εκδοχές, όπου το παιδί ένιωθε άγχος από τότε – δεν είναι δύσκολο να σκεφτείτε περιπτώσεις) ξαφνικά το παιδί έρχεται σ΄ένα κόσμο εντελώς διαφορετικό. Άγνωστοι ήχοι (που ακούγονται ξένοι και γι αυτό τρομακτικοί), μυρωδιές (μια αίσθηση που πρώτη φορά χρησιμοποιείται), φώτα που εισβάλλουν στο σκοτάδι του, χρώματα, ξένη αίσθηση πάνω στο δέρμα κρύο ή ζέστη κι εκεί που δεν ανέπνεαν, θα πρέπει τώρα να μάθουν, κι ο κόσμος είναι μια μεγάλη, τρομαχτική μουτζούρα που μέσα τους νιώθουν ότι χάνονται.

Για να μη χαθούν λοιπόν, θα πιαστούν πρώτα απ΄τα γνωστά. Το χτύπο της καρδιάς της μαμάς, την επαφή με το δέρμα της, τη φωνή του μπαμπά, το γάλα απ΄το θηλασμού που ρέει μέσα τους και τα καθησυχάζει.
Και σιγά-σιγά θα μεγαλώνουν. Η φύση θα κάνει τη δουλειά της κι εμείς τη δική μας.
(η φύση την κάνει μάλλον καλά. Εμείς;)

Τα μάτια θ΄ανοίγουν μέρα με τη μέρα και περισσότερο, ένα πρόσωπο θα γίνει σιγά-σιγά γνωστό, μετά κι ένα άλλο κι άλλο ένα...
Μικρή σημείωση: εκεί, τότε στην αρχή, αυτό το πρόσωπο πρέπει να είναι μόνο Ένα.

Είναι αυτό που λέμε «πρόσωπο φροντίδας». Είναι το σταθερό σημείο του παιδιού. Πάνω του χτίζεται κομμάτι-κομμάτι ο εαυτός του.

Να μιλάτε πολύ στα παιδιά. Χρειάζονται εσάς για να εξηγήσουν αυτά που τους συμβαίνουν και τον κόσμο γύρω τους.
Τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται στις αρχές βέβαια τόσο πολύ για τον κόσμο, όσο για αυτά που τους συμβαίνουν και γενικότερα για τα συναισθήματα. Δώστε ένα νόημα στο κλάμα τους : «κλαις γιατί πεινάς», «κλαις γιατί είσαι κουρασμένο» (μη ρωτάτε, δηλώστε το) κι αργότερα «φώναξα επειδή ήμουν θυμωμένη – όλοι θυμώνουν μερικές φορές»

Μη δίνετε αρνητικά «χαριτωμένα» παρατσούκλια στα μωρά σας «η γκρινιάρα», «ο τεμπελχανούλης μου». Είναι πιο σημαντικά απ΄όσο νομίζετε και ενδέχεται να τ΄ακολουθούν μια ζωή (και να σας δικαιώσουν – άλλωστε «ποιός με ξέρει καλύτερα απ΄τη μητέρα;»)

Είστε μικροί θεοί (ή κάτι σαν παντοδύναμοι γίγαντες) για τα παιδιά σας
Έχετέ στο νου σας πάντα ότι έτσι σας βλέπουν κι όχι όπως βλέπετε εσείς τον εαυτό σας.
Αυτό σημαίνει για παράδειγμα, ότι, αν εσείς νιώθετε φόβο ή δυσφορία σε μία κατάσταση, το παιδί σας έχει πολλές πιθανότητες να μεγαλώσει νιώθοντας το ίδιο για την ίδια ακριβώς κατάσταση. Το πράγμα λειτουργεί ως εξής: «αφού αυτός ο υπέροχος, τεράστιος και παντοδύναμος γίγαντας φοβάται, πώς να μη φοβηθώ εγώ ο τοσοδούλης;;;»

Τα μωρά και τα νήπια δεν είναι καθόλου μόνο τα χαριτωμένα πλάσματα, που επιμένουμε να βλέπουμε.
Είναι μικρά μεν, αλλά με πολλά, δυνατά και ακατέργαστα συναισθήματα, συναισθήματα έντονου θυμού, καταβροχθιστικά συναισθήματα (ναι, ακριβώς, αν καταπιώ λίγη απ΄τη μαμά, θα την έχω συνέχεια μαζί μου), συναισθήματα κατάθλιψης.

Το ότι είναι ταυτόχρονα ΚΑΙ χαριτωμένα, είναι μία πρόνοια της φύσης που αφορά κυρίως τη μητέρα-τροφό. (πώς να μη φροντίσεις ένα τόσο χαριτωμένο πλάσμα;)

Σεβαστείτε τα παιδιά σας. Είναι το κλειδί για μια πετυχημένη ανατροφή.
Συμπεριφερθείτε τους με σεβασμό. Σεβασμό στην ύπαρξη, σεβασμό, στην ηλικία τους, σεβασμό στο φύλο, σεβασμό στο συναίσθημα, σεβασμό στον Άλλο – τί κι αν είναι μικρούλης;

Μεγαλώνοντας τα παιδιά μας, συχνά μας ξυπνούν σκέψεις και συναισθήματα υπεροχής, ανταγωνισμού, προβολής, αυθεντίας και άλλα κολάσιμα («το δικό μου είναι πιο όμορφο», «εμένα η Ελενίτσα μου περπάτησε 9 μηνών», «ούτε σε μένα μικρό, δεν άρεσαν τα δημητριακά»)
Συγκρατήστε τα και επαναεπεξεργαστείτε τα.
Δε σημαίνει απολύτως τίποτα για την οποιαδήποτε πορεία θα έχει το παιδί σας στη ζωή του, το ότι περπάτησε, μίλησε ή έβγαλε τις πάνες νωρίς/αργά.

Είμαστε απλώς εμείς που προβάλουμε τους εαυτούς μας πάνω σε κάποια πολύ μικρά κι εντελώς διαφορετικά από μας πλάσματα.
Είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να στέκεστε με προσοχή, σεβασμό και αγάπη δίπλα τους και βλέπετε πώς εξελίσσονται και σε τί, παρά να προσπαθείτε να το προεξοφλήσετε.


Τα παιδιά μιμούνται κυρίως / δε διδάσκονται. Αυτό σε συντριπτικό ποσοστό, 80/20.
Όσες φορές κι αν τους πείτε «δεν ουρλιάζουμε όταν θέλουμε κάτι», αν εσείς φωνάζετε συχνά (ή ακόμα και την ώρα που του το λέτε!), τότε το παιδί σας, αισθάνεται ότι μπορεί κι αυτό να το κάνει. Και μάλιστα μπερδεύεται με τη διδασκαλία, τον τόνο και το ύφος σας ακόμα περισσότερο. Αν εσείς δε συμπεριφέρεστε όπως θα θέλατε να δείτε το παιδί σας να το κάνει (να λέτε ευχαριστώ/παρακαλώ, να μη θυμώνετε στο αυτοκίνητο κ.λ.π.), τότε από πού περιμένετε να έρθει η φώτιση;

Είστε πολύ πιο σημαντικοί για τα παιδιά σας απ΄ότι νομίζετε.
Τουλάχιστον ώσπου να πάνε στο σχολείο, οπότε και το κλάσμα αρχίζει σιγά-σιγά ν΄αλλάζει. Τώρα γίνονται σημαντικοί κι άλλοι άνθρωποι, η δασκάλα, οι συμμαθητές, οι φίλοι. (Μέχρι την εφηβεία, όπου θα ξαναπαιχτεί το δράμα των πέντε πρώτων χρόνων ζωής)

Τα παιδιά είναι συμπτώματα των γονιών τους. Όταν ένα παιδί παρουσιάζει κάτι, μια παθολογική συμπεριφορά, μια δυσλειτουργία, κατά 90% , έχει να κάνει με μας και με τη σχέση μας μαζί τους.
Και ναι, είναι πολύ πιθανά αναστρέψιμο.


Τα παιδιά είναι μία συμπυκνωμένη βόμβα δυνατοτήτων – και γι αυτό τόσο γοητευτικά

Δοκιμάστε να τα δείτε ως τέτοια!

Πηγή Η Παιδοψυχολόγος προτείνει

My English School Theatre - Θεατρικό Παιχνίδι

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ 
My English School



Μέσα από μια ευχάριστη, δημιουργική διαδικασία θεατρικών παιχνιδιών και ασκήσεων, οι μικροί μας μαθητές εξασκούν τα εκφραστικά τους μέσα, εμπλουτίζουν τον συναισθηματικό τους κόσμο και καλλιεργούν την φαντασία τους καθώς άλλοτε καλούνται να φτιάξουν παραμυθένιους κόσμους και άλλοτε να απεικονίσουν ρεαλιστικά τη δική τους πραγματικότητα.

Καναδά 3, Φάρσαλα
τηλ 24910 25854

10 σημάδια που δείχνουν ότι το παιδί σας δεν αντέχει άλλες δραστηριότητες

Υπάρχει η τάση τελευταία τα παιδιά να φορτώνονται μ’ ένα σωρό εξωσχολικές δραστηριότητες. Μήπως όμως είναι κουραστικό;

Έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά με γονείς υψηλού μορφωτικού επιπέδου -και κυρίως τα κορίτσια- έχουν καθημερινά ένα γεμάτο πρόγραμμα που δεν περιλαμβάνει παιχνίδι και ξεκούραση.Είναι σημαντικό λοιπόν να καταλάβετε ως γονείς πότε τα παιδί σας δεν αντέχει άλλες δραστηριότητες και χρειάζεται ξεκούραση. Το παιδί σας έχει φτάσει τα όριά του όταν:

1. Δεν το βλέπετε ποτέ να κάθεται και να μην κάνει τίποτα. Αν λοιπόν το παιδί σας είναι συνεχώς απασχολημένο με κάτι μάλλον το πρόγραμμά του πρέπει να ελαφρύνει.

2. Το παιδί σας έχει τη συμπεριφορά ενήλικα. Παράπονα για πονοκέφαλο ή κούραση είναι κυρίως συνήθεια των μεγάλων. Όταν το παιδί σας έχει τέτοια συμπτώματα μάλλον κάτι δεν πάει καλά.

3. Το παιδί σας δεν ξετρελαίνεται με τις αγαπημένες του λιχουδιές. Όταν δείτε το παιδί σας να μην βρίσκει χαρά στις απλές καθημερινές συνήθειες που παλαιότερα το ξετρέλαιναν, είναι σημάδι εξάντλησης από την καθημερινότητα.

4. Οι βαθμοί του πέφτουν απότομα. Μπορεί να το βλέπετε όλη μέρα να πασχίζει με τα βιβλία του, να είστε όμως σίγουροι ότι η απόδοσή του δεν θα είναι η αναμενόμενη αν είναι υπερ απασχολημένο με μια ντουζίνα επιπλέον δραστηριότητες.

5. Το αυτοκίνητο είναι το δεύτερο σπίτι του. Αν περνάει περισσότερη ώρα στο πίσω κάθισμα απ’ ότι στο σπίτι τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα. Το παιδί χρειάζεται μία ανάσα!

6. Αν δείτε ότι είναι συνεχώς κακόκεφο ή αγχωμένο, τότε μάλλον έχετε φορτώσει το παιδικό του μυαλουδάκι με έννοιες που δεν αρμόζουν στη ξεγνοιασιά της ηλικίας του.

7. Οι φίλοι του έχουν να εμφανιστούν καιρό. Ειδικά από μία ηλικία και μετά, όταν το παιδί αρχίζει να κοινωνικοποιείται, οι φίλοι του είναι βασικό κομμάτι της καθημερινότητάς του. Αν λοιπόν έχετε να τους δείτε καιρό μάλλον πρέπει να αντικαταστήσετε μία δραστηριότητα με το ‘παιχνίδι με φίλους’.

8. Το οικογενειακά γεύματα είναι πλέον σπάνια. Αν το παιδί σας λείπει τις περισσότερες φορές από το τραπέζι την ώρα του φαγητού, τότε καταλαβαίνετε ότι δεν του μένει χρόνος ούτε για τα βασικές καθημερινές συνήθειες.

9. Σας ρωτάει συνέχεια τη γνώμη σας και δεν χρησιμοποιεί τη φαντασία του. Η φαντασία είναι χαρακτηριστικό της παιδικής ηλικίας. Όταν λοιπόν εξαφανίζεται, πρέπει να ανησυχήσετε.

10. Είστε κι εσείς το ίδιο κουρασμένοι με το παιδί σας, αφού συνεχώς τρέχετε μαζί του. Είναι ένα βασικό σημάδι που σας κάνει να καταλάβετε ότι το παιδί σας κουράζεται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Χαλαρώστε μαζί!

Πηγή : www.jenny.gr/overscheduled-kids

My little English School!!!! Ξεκιναμε μαθηματα Pre- Junior (Παιδια ηλικίας 4-6 ετών)