Showing posts with label παιδιά. Show all posts
Showing posts with label παιδιά. Show all posts

Thursday, April 14, 2016

Λεκτική βία: Οι πραγματικές πληγές σε 14 φωτογραφίες που σοκάρουν

Τι θα συνέβαινε αν η λεκτική βία άφηνε τα ίδια σημάδια με την σωματική; Ο φωτογράφος Richard Johnson υπογραμμίζει πως ίσως έτσι να αποκτούσε μεγαλύτερη σοβαρότητα και προσπαθεί να το αποδείξει μέσα από το φωτογραφικό του project. 




O Johnson απεικονίζει την λεκτική βία πάνω στα πρόσωπα παιδιών και ενηλίκων και το αποτέλεσμα είναι απλά μοναδικό.
O ίδιος θεωρεί πως η λεκτική βία είναι ένα τεράστιο φαινόμενο στην κοινωνία μας. Η κακοποίηση δεν είναι μόνο φυσική, αλλά μπορεί να είναι και λεκτική και μάλιστα στην περίπτωση αυτή μπορεί να γίνει ακόμα πιο βίαιη. 

Δείτε τις απίστευτες φωτογραφίες: 




HΛΙΘΙΑ



ΧΑΖΗ



ΦΡΙΚΙΟ



ΦΥΤΟ



ΧΟΝΤΡΗ


ΑΣΧΗΜΟΣ



ΜΑΥΡΟΣ



ΓΚΕΪ


ΜΙΚΡΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ



ΧΩΡΙΣ ΑΞΙΑ



ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΟ



ΆΧΡΗΣΤΗ



ΔΕΙΛΟΣ


Monday, February 9, 2015

Raising a Moral Child

What does it take to be a good parent? We know some of the tricks for teaching kids to become high achievers. For example, research suggests that when parents praise effort rather than ability, children develop a stronger work ethic and become more motivated.

Yet although some parents live vicariously through their children’s accomplishments, success is not the No. 1 priority for most parents. We’re much more concerned about our children becoming kind, compassionate and helpful. Surveys reveal that in the United States, parents from European, Asian, Hispanic and African ethnic groups all place far greater importance on caring than achievement. These patterns hold around the world: When people in 50 countries were asked to report their guiding principles in life, the value that mattered most was not achievement, but caring.

Despite the significance that it holds in our lives, teaching children to care about others is no simple task. In an Israeli study of nearly 600 families, parents who valued kindness and compassion frequently failed to raise children who shared those values.

Are some children simply good-natured — or not? For the past decade, I’ve been studying the surprising success of people who frequently help others without any strings attached. As the father of two daughters and a son, I’ve become increasingly curious about how these generous tendencies develop.

Genetic twin studies suggest that anywhere from a quarter to more than half of our propensity to be giving and caring is inherited. That leaves a lot of room for nurture, and the evidence on how parents raise kind and compassionate children flies in the face of what many of even the most well-intentioned parents do in praising good behavior, responding to bad behavior, and communicating their values.

By age 2, children experience some moral emotions — feelings triggered by right and wrong. To reinforce caring as the right behavior, research indicates, praise is more effective than rewards. Rewards run the risk of leading children to be kind only when a carrot is offered, whereas praise communicates that sharing is intrinsically worthwhile for its own sake. But what kind of praise should we give when our children show early signs of generosity?


Many parents believe it’s important to compliment the behavior, not the child — that way, the child learns to repeat the behavior. Indeed, I know one couple who are careful to say, “That was such a helpful thing to do,” instead of, “You’re a helpful person.”

But is that the right approach? In a clever experiment, the researchers Joan E. Grusec and Erica Redler set out to investigate what happens when we commend generous behavior versus generous character. After 7- and 8-year-olds won marbles and donated some to poor children, the experimenter remarked, “Gee, you shared quite a bit.”

The researchers randomly assigned the children to receive different types of praise. For some of the children, they praised the action: “It was good that you gave some of your marbles to those poor children. Yes, that was a nice and helpful thing to do.” For others, they praised the character behind the action: “I guess you’re the kind of person who likes to help others whenever you can. Yes, you are a very nice and helpful person.”


A couple of weeks later, when faced with more opportunities to give and share, the children were much more generous after their character had been praised than after their actions had been. Praising their character helped them internalize it as part of their identities. The children learned who they were from observing their own actions: I am a helpful person. This dovetails with new research led by the psychologist Christopher J. Bryan, who finds that for moral behaviors, nouns work better than verbs. To get 3- to 6-year-olds to help with a task, rather than inviting them “to help,” it was 22 to 29 percent more effective to encourage them to “be a helper.” Cheating was cut in half when instead of, “Please don’t cheat,” participants were told, “Please don’t be a cheater.” When our actions become a reflection of our character, we lean more heavily toward the moral and generous choices. Over time it can become part of us.


When our actions become a reflection of our character, we lean more heavily toward the moral and generous choices. Over time it can become part of us.

Praise appears to be particularly influential in the critical periods when children develop a stronger sense of identity. When the researchers Joan E. Grusec and Erica Redler praised the character of 5-year-olds, any benefits that may have emerged didn’t have a lasting impact: They may have been too young to internalize moral character as part of a stable sense of self. And by the time children turned 10, the differences between praising character and praising actions vanished: Both were effective. Tying generosity to character appears to matter most around age 8, when children may be starting to crystallize notions of identity.

Praise in response to good behavior may be half the battle, but our responses to bad behavior have consequences, too. When children cause harm, they typically feel one of two moral emotions: shame or guilt. Despite the common belief that these emotions are interchangeable, research led by the psychologist June Price Tangney reveals that they have very different causes and consequences.

Shame is the feeling that I am a bad person, whereas guilt is the feeling that I have done a bad thing. Shame is a negative judgment about the core self, which is devastating: Shame makes children feel small and worthless, and they respond either by lashing out at the target or escaping the situation altogether. In contrast, guilt is a negative judgment about an action, which can be repaired by good behavior. When children feel guilt, they tend to experience remorse and regret, empathize with the person they have harmed, and aim to make it right.

In one study spearheaded by the psychologist Karen Caplovitz Barrett, parents rated their toddlers’ tendencies to experience shame and guilt at home. The toddlers received a rag doll, and the leg fell off while they were playing with it alone. The shame-prone toddlers avoided the researcher and did not volunteer that they broke the doll. The guilt-prone toddlers were more likely to fix the doll, approach the experimenter, and explain what happened. The ashamed toddlers were avoiders; the guilty toddlers were amenders.

Continue reading the main storyContinue reading the main storyContinue reading the main story
If we want our children to care about others, we need to teach them to feel guilt rather than shame when they misbehave. In a review of research on emotions and moral development, the psychologist Nancy Eisenberg suggests that shame emerges when parents express anger, withdraw their love, or try to assert their power through threats of punishment: Children may begin to believe that they are bad people. Fearing this effect, some parents fail to exercise discipline at all, which can hinder the development of strong moral standards.

The most effective response to bad behavior is to express disappointment. According to independent reviews by Professor Eisenberg and David R. Shaffer, parents raise caring children by expressing disappointment and explaining why the behavior was wrong, how it affected others, and how they can rectify the situation. This enables children to develop standards for judging their actions, feelings of empathy and responsibility for others, and a sense of moral identity, which are conducive to becoming a helpful person. The beauty of expressing disappointment is that it communicates disapproval of the bad behavior, coupled with high expectations and the potential for improvement: “You’re a good person, even if you did a bad thing, and I know you can do better.”

As powerful as it is to criticize bad behavior and praise good character, raising a generous child involves more than waiting for opportunities to react to the actions of our children. As parents, we want to be proactive in communicating our values to our children. Yet many of us do this the wrong way.

In a classic experiment, the psychologist J. Philippe Rushton gave 140 elementary- and middle-school-age children tokens for winning a game, which they could keep entirely or donate some to a child in poverty. They first watched a teacher figure play the game either selfishly or generously, and then preach to them the value of taking, giving or neither. The adult’s influence was significant: Actions spoke louder than words. When the adult behaved selfishly, children followed suit. The words didn’t make much difference — children gave fewer tokens after observing the adult’s selfish actions, regardless of whether the adult verbally advocated selfishness or generosity. When the adult acted generously, students gave the same amount whether generosity was preached or not — they donated 85 percent more than the norm in both cases. When the adult preached selfishness, even after the adult acted generously, the students still gave 49 percent more than the norm. Children learn generosity not by listening to what their role models say, but by observing what they do.


Credit Rutu Modan
To test whether these role-modeling effects persisted over time, two months later researchers observed the children playing the game again. Would the modeling or the preaching influence whether the children gave — and would they even remember it from two months earlier?

The most generous children were those who watched the teacher give but not say anything. Two months later, these children were 31 percent more generous than those who observed the same behavior but also heard it preached. The message from this research is loud and clear: If you don’t model generosity, preaching it may not help in the short run, and in the long run, preaching is less effective than giving while saying nothing at all.

People often believe that character causes action, but when it comes to producing moral children, we need to remember that action also shapes character. As the psychologist Karl Weick is fond of asking, “How can I know who I am until I see what I do? How can I know what I value until I see where I walk?”

Adam Grant is a professor of management and psychology at the Wharton School of the University of Pennsylvania and the author of “Give and Take: Why Helping Others Drives Our Success.”

Sunday, February 8, 2015

«Μαμά, δε θέλω να διαβάσω»

Η νέα γενιά μαμάδων και μπαμπάδων μεγάλωσε με ένα στόχο. Να τελειώσουν το πανεπιστήμιο και να βρουν μια καλή δουλειά. Οι περισσότεροι κατάφεραν να ολοκληρώσουν μόνο το πρώτο μέρος του στόχου. Παρόλα αυτά, συνεχίζουν να πιέζουν τα παιδιά να κάνουν το ίδιο, να πετύχουν στις πανελλήνιες, να πάρουν όλα τα πτυχία τους για να μπορέσουν να βρουν μια καλή δουλειά. Μα είναι τελικά αυτός ο μόνος δρόμος προς την επιτυχία;

Πρώτος στόχος δεν είναι να είμαστε ευτυχισμένοι; Πρώτος στόχος δεν είναι να κάνουμε αυτό που αγαπάμε; Η ερώτηση που απαντήσαμε στο σχολείο ήταν «Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;», και μεγαλώνοντας, ξεχάσαμε τις απαντήσεις που είχαμε δώσει τότε. Και τώρα, οι περισσότεροι βρίσκονται από την άλλη πλευρά. Έγιναν οι άνθρωποι που θεωρούν επιτυχία έναν αριθμό πάνω σε μια κόλλα χαρτί… Στην αρχή ο βαθμός του σχολείου και λίγο αργότερα το ποσό στο χαρτί της μισθοδοσίας. Και κάπου στην πορεία, ανάμεσα στα νούμερα, ανάμεσα στα χαμένα και στα κερδισμένα όνειρα, σε αυτά που ελπίζαμε ότι θα κάνουμε και σε αυτά που κάναμε, κάποιοι έγιναν γονείς. Και θέλουν τα παιδιά τους να πετύχουν, θέλουν έναν μεγάλο βαθμό πάνω σε μια κόλλα χαρτί. Μια ελπίδα ότι το παιδί θα έχει όλα τα θεμέλια για να πετύχει μετά το σχολείο και κανένα εμπόδιο δε θα το σταματήσει. Και γίνονται οι ίδιοι οι γονείς το εμπόδιο στην ευτυχία του.

Τι γίνεται, όμως, όταν το παιδί δε διαβάζει; Όταν το παιδί δεν προσέχει; Τι κάνει ο καθηγητής; Τι κάνει ο μαθητής; Τι κάνει η μαμά και ο μπαμπάς;

Ως καθηγήτρια, η πρώτη αντίδρασή μου, όταν βλέπω ένα παιδί να μη θέλει να διαβάσει, είναι να το πάρω με το καλό. Να του αλλάξω λίγο κατεύθυνση, να μην το πιέσω και τόσο πολύ. Και οι βδομάδες περνάνε κι εμείς δεν προχωράμε και το παιδί συνεχίζει να μη διαβάζει. Μετά δείχνω λίγο πιο σκληρό πρόσωπο. Αρχίζω να βάζω τιμωρίες, να φωνάζω. Και τότε είναι που θυμάμαι πώς είναι να είσαι παιδί. Μπαίνω στη θέση του, αντιλαμβάνομαι πως φεύγοντας θα χαίρεται που έφυγα και θα νιώθει αποστροφή στην ιδέα να ξαναπάω πίσω. Μιλάω με τη μαμά, ρωτάω πώς τα πάει στο σχολείο. Συνήθως σχολείο και ιδιαίτερα ή φροντιστήρια έχουν παράλληλη πορεία, οπότε η απάντηση ποτέ δεν αποτελεί έκπληξη. Άλλες μαμάδες φωνάζουν, άλλες αγχώνονται, άλλες πελαγώνουν κι άλλες με ρωτούν τι να κάνουν.

Πώς πρέπει, λοιπόν, να αντιμετωπίσει ο γονιός ένα παιδί που δε διαβάζει; Πότε πρέπει να ανησυχήσει; Και τελικά, πρέπει να ανησυχήσει; Υπάρχει λύση; Είναι μία και λειτουργεί για όλα τα παιδιά; Επιβράβευση ή τιμωρία; Σιωπή ή φωνή;

~ Ζωή Μακρή/ Καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας

---

Διαβάζοντας το κείμενο της Ζωής θυμήθηκα εκείνη την παλιά ιστορία που μάθαμε από τις γιαγιάδες μας για τη μάνα κουκουβάγια που βρίσκει το παιδί της το ομορφότερο, το καλύτερο και το εξυπνότερο του κόσμου. Το ερώτημα που γεννιέται είναι τι γίνεται όταν τα παιδιά έρχονται να διαψεύσουν τις προσδοκίες μας.

Τα παιδιά γίνονται οι δικές μας προβολές. Μέσα από τη συμπεριφορά τους εκφράζεται ο τρόπος ζωής της οικογένειας, οι προτεραιότητες, οι ανάγκες και τα συναισθήματα. Μέσα από τις επιλογές τους καθρεφτίζονται συχνά οι ίδιοι οι γονείς. Έτσι, ακόμα κι αν εμείς όταν ήμαστε παιδιά νιώθαμε αποστροφή για το διάβασμα και το σχολείο, το να είναι τα παιδιά μας καλοί μαθητές γίνεται θέμα υψίστης σημασίας, καθώς ασυνείδηταμεταφράζεται στο ότι εμείς αποτελούμε καλούς γονείς.

Μόνο που κάθε παιδί έχει τη μοναδικότητά του. Μιλώντας με γονείς και εκπαιδευτικούς το αίτημα που εκφράζεται είναι «πώς θα κάνω το παιδί μου να διαβάσει;». Σπάνια το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στο γιατί ένα παιδί, που η τάση του για μάθηση είναι έμφυτη, αρνείται να διαβάσει. Το αποτέλεσμα είναι να εστιάζουμε στο δέντρο, χάνοντας το δάσος: αδυνατούμε να «ακούσουμε» τις πραγματικές ανάγκες του παιδιού μας και να δημιουργήσουμε εκείνη τη γέφυρα που θα το βοηθήσει να κάνει τα επόμενα βήματα. Ένας φαύλος κύκλος ξεκινά.


Ένας κύκλος που μαθαίνει στα παιδιά πως το να μη διαβάζουν είναι ένας τρόπος να κερδίζουν την προσοχή των γονιών τους, να επικοινωνούν μαζί τους με έναν τρόπο, ακόμα κι αν χαρακτηρίζεται από αρνητικό πρόσημο.

Στην πράξη, λοιπόν, όταν ένα παιδί αρνείται να διαβάσει, πριν θυμώσουμε, είναι σημαντικό να καταλάβουμε γιατί: μπορεί να μην ξέρει τον τρόπο, μπορεί να δυσκολεύεται στη συγκέντρωση, μπορεί να είναι κουρασμένο, μπορεί να μην καταλαβαίνει αυτό που προσπαθεί να μάθει, μπορεί απλώς να αντιδρά στη δική μας πίεση. Κάθε πιθανή απάντηση συνοδεύεται και από μία διαφορετική αντιμετώπιση. Έτσι, για παράδειγμα, σε ένα παιδί που δεν συγκεντρώνεται χρειάζεται να φτιάξουμε ένα περιβάλλον μελέτης απομονωμένο από πολλά ερεθίσματα και να δίνουμε κάθε φορά μικρές και σαφείς οδηγίες. Από την άλλη σε ένα παιδί που απλώς αντιδρά, είναι σημαντικό να κάνουμε ένα βήμα πίσω, επιτρέποντάς του να κάνει τη δική του επιλογή, να βρει το προσωπικό του κίνητρο για μάθηση.

Το κοινό σημείο σε κάθε προσέγγιση είναι ο σεβασμός στην ανάγκη του παιδιού. Η ενεργή ακρόαση και η ενσυναίσθηση βοηθούν στο χτίσιμο μιας λειτουργικής επικοινωνίας μαζί του. Σκοπό αποτελεί το να καταφέρει το παιδί να φρουρεί τα όνειρά του. Το σχολικό διάβασμα αποτελεί έναν από τους δρόμους αλλά όχι τον μοναδικό. Ο γονέας οφείλει να πάρει το παιδί του από το χέρι να εξερευνήσουν μαζί όλους τους πιθανούς δρόμους. Όχι σαν επιβολέας εξουσίας αλλά σαν εκείνο τον πολύτιμο βοηθό, που μαζί του το παιδί θα νιώσει την ασφάλεια και τη σιγουριά να πειραματιστεί και να ανοίξει τα φτερά του.

__________

~ Αθηνά Παπαδοπούλου, Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια (Δραματοθεραπεύτρια)

Φωτογραφικό υλικό Έλενα Κουμίδου

Πηγή: mythia-therapy.gr

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Thursday, September 25, 2014

Πώς να κάνετε παιχνίδι το διάβασμα των παιδιών

Για πολλούς γονείς, το άνοιγμα των σχολείων μετά τις καλοκαιρινές διακοπές σηματοδοτεί και την έναρξη μιας δύσκολης περιόδου για τους ίδιους και τα παιδιά τους.
Αυτοί οι γονείς γνωρίζουν καλά πως -καθώς θα προχωράει η σχολική χρονιά και η ύλη θα αυξάνεται σε ποσότητα και δυσκολία -θα πρέπει να σταθούν κυριολεκτικά πάνω από τα παιδιά τους, διευκολύνοντάς τα στην καθημερινή μελέτη.









Στις μέρες μας όμως, αρκετά παιδιά μαθαίνουν να εξαρτώνται αποκλειστικά από τους γονείς τους όσον αφορά στην επεξεργασία της σχολικής ύλης, με αποτέλεσμα να τους εξαντλούν.
Έτσι, οι σχολικές ευθύνες μοιάζουν να βαραίνουν τελικά τους ώμους και των δύο.
Παρακάτω είναι μερικοί τρόποι που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε προκειμένου να διδάξουμε στα παιδιά μας πώς να αντλούν χαρά από τα μαθήματα, αντί να τα αντιμετωπίζουν ως αναγκαίο κακό.

Εξηγήστε στα παιδιά πως η καθημερινή μελέτη είναι μια από τις υποχρεώσεις της ηλικίας τους, αλλά υποσχεθείτε τους ότι θα είστε δίπλα τους εφόσον χρειάζονται επεξηγήσεις πάνω σε συγκεκριμένα θέματα.
Για παράδειγμα, μπορείτε από κοινού να συζητήσετε την κεντρική ιδέα ενός κειμένου ή να τα βοηθήσετε να κατανοήσουν τη διαδικασία μιας μαθηματικής εξίσωσης, αλλά μην κάνετε τις σχολικές εργασίες αντί γι’ αυτά.
Τα παιδιά μαθαίνουν ό,τι το μόνο που χρειάζεται προκειμένου να αποδράσουν από τη μελέτη, είναι να γκρινιάξουν στους γονείς τους σχετικά με τα μαθήματα.

Τότε αναλαμβάνουν οι γονείς την ευθύνη, τα παιδιά παύουν να προσπαθούν, δεν μαθαίνουν να σκέφτονται δημιουργικά ή να τολμούν και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την ενδυνάμωση μιας παθητικής στάσης για το σχολείο, που μπορεί να εξελιχθεί σε αποστροφή ή αδιαφορία για τα μαθήματα.

Θεσπίστε σαφείς κανόνες γύρω από τη μελέτη για το σχολείο.
Για παράδειγμα, το παιδί μπορεί να μάθει να κάνει τις εργασίες του το Σάββατο το πρωί, έτσι ώστε να έχει την Κυριακή στη διάθεσή του για τον εαυτό του και για παιxνίδι.
Πολλά παιδιά, αναβάλλουν τις υποχρεώσεις τους μέχρι την τελευταία στιγμή, με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνουν και να αισθάνονται μονίμως κουρασμένα, επειδή κουβαλάνε το βάρος των εργασιών τους στο μυαλό.

Μην περιμένετε ότι τα παιδιά θα διαβάσουν αν η τηλεόραση στο σπίτι είναι μονίμως ανοιχτή.

Διαβάστε τους Ιστορία, σαν να πρόκειται για ένα παραμύθι.
Aπολαύστε μαζί τη μαγεία ενός λογοτεχνικού κειμένου, πειραματιστείτε με το φυσικό περιβάλλον, αντιμετωπίστε τα Μαθηματικά σαν σπαζοκεφαλιά.
Δείτε μαζί τα μαθήματα με άλλο μάτι, αγαπήστε την ουσία τους και αποβάλλετε το άγχος που προκαλεί το κυνήγι για το «'Αριστα».

Βεβαιωθείτε πως έχουν κάνει όλες τους τις εργασίες πριν πέσουν για ύπνο, αλλά μην τους επιτρέπετε να ξενυχτούν διαβάζοντας.
Τα παιδιά χρειάζονται ένα ισορροπημένο πρόγραμμα, στο οποίο θα υπάρχει χρόνος τόσο για το σχολείο, όσο και για τη φροντίδα του εαυτού τους. Ο ύπνος είναι πολύτιμος.

Μειώστε τις εξωσχολικές δραστηριότητες των παιδιών. Δεν θέλουμε τα παιδιά να μετατραπούν σε καλοκουρδισμένες μηχανές που κινούνται στο ρυθμό των δικών μας φιλοδοξιών.
Δείξτε στα παιδιά ότι τα εμπιστεύεστε να κάνουν τη δουλειά που τους έχουν αναθέσει οι δάσκαλοι.
Μερικοί γονείς παρεμβαίνουν στη μελέτη των παιδιών τους, για να τα βοηθήσουν να είναι «τέλεια».
Συχνά, πετυχαίνουν το αντίθετο: να μεγαλώνουν άβουλα, αγχωμένα για τις επιδόσεις τους παιδιά, με μηδενική εμπιστοσύνη στον εαυτό τους.

Αποδεχθείτε την αποτυχία. Είναι ένα σημαντικό κομμάτι της προσωπικής ωρίμανσης.
Τα παιδιά μπορούν να μάθουν να δουλεύουν συστηματικά, να είναι συνεπή προς τις υποχρεώσεις και τον εαυτό τους και να συνεχίζουν να προσπαθούν ακόμα και μετά από κάποια ήττα.
Δεν χρειάζεται όμως να βρίσκονται πάντα στην κορυφή. Άλλωστε, αυτό που έχει σημασία είναι η διαδρομή.
Συνεργαστείτε με το σχολείο των παιδιών σας. Γνωρίστε τους δασκάλους των παιδιών σας και ζητήστε τους καθοδήγηση, εφόσον χρειαστεί.

Χρησιμοποιείστε δημιουργικά το Διαδίκτυο. Αντί για παιχνίδι, τα παιδιά μπορούν να κάνουν έρευνα πάνω σε ένα θέμα, χρησιμοποιώντας το Internet.
Μπορούν να ανακαλύψουν τους θησαυρούς μιας ξένης γλώσσας, να βρουν πηγές που αναφέρουν πληροφορίες για ένα θέμα ή να μάθουν περισσότερες λεπτομέρειες για άλλες χώρες και πολιτισμούς.

Είναι σημαντικό να ρωτάμε συχνά τα παιδιά μας για τις εντυπώσεις τους από το σχολείο, να συζητάμε τους προβληματισμούς τους και να μοιραζόμαστε τις καλές και κακές στιγμές της σχολικής καθημερινότητάς τους.
Μ' αυτόν τον τρόπο τους δίνουμε το ξεκάθαρο μήνυμα ότι η προσπάθειά τους είναι σημαντική για μας και ότι περιμένουμε απ' αυτά να διδαχθούν από τις εμπειρίες τους.


Δέσποινα Λιμνιωτάκη

Sunday, August 3, 2014

Ο ιδανικός χώρος μελέτης για τα υπερκινητικά παιδιά




Τα παιδιά με διάσπαση προσοχής και υπερκινητικότητα αποσπούνται εύκολα από εξωτερικά ερεθίσματα. Για αυτό,είναι πολύ σημαντικό, ο χώρος που μελετούν να είναι οργανωμένος.

Μερικές συμβουλές για το παιδικό δωμάτιο και ιδιαίτερα για το γραφείο του μικρού μαθητή:

Καθαρό δωμάτιο με καλό φωτισμό.

Απαλλαγμένο από περιττά αντικείμενα, από τοίχους γεμάτους αφίσες.

Όσο το δυνατόν ήσυχο δωμάτιο, με δυνατότητα αποκλεισμού εξωτερικών θορύβων.

Τα υπερκινητικά παιδιά συχνά σηκώνονται ή χτυπούν τα πόδια κάτω από την καρέκλα. Βάλτε ένα μικρό σκαμπό - υποπόδιο - για να ακουμπά το παιδί τα πόδια του. Ο χώρος που ακουμπούν τα πόδια, πρέπει να είναι άδειος.

Πάνω στο γραφείο θα βρίσκονται μόνο τα απαραίτητα. Με αυτό εννοώ μια μολυβοθήκη και τα βιβλία.

Μην έχετε τηλεόραση και άλλα ηλεκτρονικά παιχνίδια μέσα στο δωμάτιο, για να μην δείτε ξαφνικά το παιδί σας να παίζει ή να βλέπει τηλεόραση τα ξημερώματα!!!

Τα χρώματα στο δωμάτιο να προκαλούν ηρεμία. Επιλέξτε απαλά χρώματα που ξεκουράζουν το βλέμμα.

Αποφύγετε την καρέκλα με τις ρόδες αν το παιδί σας είναι υπερκινητικό. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να στριφογυρίζει όλη την ώρα!

Κάτω από την καρέκλα βάλτε κάτι ώστε να μην γλιστράει. Τα υπερκινητικά παιδιά τρώνε τούμπες επειδή κουνούν την καρέκλα προς τα πίσω!

Αν υπάρχει βιβλιοθήκη στο δωμάτιο, ας μην έχει το ρόλο της αποθήκευσης! Καλό είναι να υπάρχουν λίγα βιβλία που υπάρχει πιθανότητα να διαβάσει το παιδί.

Βοηθήστε το παιδί να οργανώσει το χώρο πάνω στο γραφείο αλλά και στα συρτάρια, έτσι ώστε να είναι πιο λειτουργικός.


Σοφία Τσιντσικλόγλου
Ειδική Παιδαγωγός
sofiatsin@gmail.com
pa

Tuesday, July 22, 2014

Λόγια που δεν πρέπει να λέμε στα παιδιά μας…



Είσαι βλάκας…. Ηλιθιο… Χαζο είσαι και δεν καταλαβαίνεις… Δεν σε θέλω… Δεν σε αγαπάω !
Μπορω να γράφω και αλλα για ώρες… Λόγια που ίσως δεν προορίζονται να κάνουν τόσο μεγάλο κακό , αλλα καταφερνουν να δολοφονουν την αυτοπεποίθηση των παιδιών μας. Μεγάλωσα έχοντας την εντύπωση ότι είμαι άσχημη ,ότι δεν μου αξίζει η αγάπη , ότι είμαι χαζη βλαμμενη ζωηρή ,ισοδυναμω με 10 αγόρια & Αμφιβόλου ηθικής γιατι τόλμησα να δεχτώ δώρο του Αγ βαλεντινου στα 14 μου απο ένα συμμαθητή μου !!!! Είμαι 33 χρόνων και ακόμα θυμάμαι τον εαυτό μου να πασχίζει για το απουσιολογιο του τμήματος και αφου τα κατάφερα να Παρω τους μεγαλύτερους βαθμούς όταν τα εδειξα στη μητερα μου , αυτη είπε : Πως κανεις έτσι; Δεν είναι και 20 ! Να σημειώσω πως είχα 19,5!!!

Με τον καιρο κατάφερα να κατάρριψω όλες τις λέξεις που κάποτε με πληγωναν και δεν ήμουν εγω! Κατάφερα να μάθω τι λέξεις μου αξίζουν και με τι λέξεις θα επιτρέψω να με αποκαλούν ! Περασα πολυ καιρο ψάχνοντας να ανακάλυψω εμένα και πολυ περισσότερο χρόνο να καταλάβω πως δεν εφταιγα εγω!

Γιατι όταν κατηγορεις ένα παιδι εσύ η Μαμα του …γι αυτο αυτη είναι η πραγματικότητα ! Γιατι η Μαμα του είναι ο κόσμος του όλος ! Ο άνθρωπος που θέλει να μοιασει ,που θαυμάζει ,που αγαπάει και για χάρη του προσπαθει να καταφέρει πράγματα για να ακουσει ένα μπράβο ! Για να καταφέρει να σε εντυπωσιάσει! Βάζω στο Στάθη να κάνει διάφορα όπως πχ να τρωει μόνος του ή να πετάξει το pampers της μικρής και αν τα καταφέρνει έστω και κουτσά στραβά εγω χειροκροτω ζητοκραυγαζω!!!

Βλέπω στα ματακια του την λάμψη την περηφάνεια . Νιώθει πως τα κατάφερε !
Ας μεγαλώσουμε παιδια χωρίς τέτοια τραυματα… Τραυματα που θα τα δυσκολέψουν στη ζωη τους…
Τραυματα που θα τα κουβαλάνε μια ολόκληρη ζωη! Ας γεμίζουμε τη μέρα τους με θαυμασμό και χειροκρότημα!
Ας τα κάνουμε να ξεχειλίζουν απο αυτοπεποίθηση.



Πηγή:supermoms.com

Saturday, December 7, 2013

Τα κοινά χαρακτηριστικά των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες



της Σοφίας Τσιντικόγλου, ειδική παιδαγωγός

Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες παρουσιάζουν διάφορες δυσκολίες ως προς την μάθηση, χωρίς ωστόσο να είναι εντελώς ίδιες σε όλα τα παιδιά. Επιγραμματικά θα αναφέρω τα Δυσκολεύονται στις αλληλουχίες π.χ. να μάθουν τις μέρες, τους μήνες, τις εποχές, να βρίσκουν
μια λέξη στο λεξικό, να δένουν τα κορδόνια τους
Δυσκολεύονται στην ταξινόμηση, στην αποθήκευση και γενικά στην οργάνωση των πληροφοριών. π.χ. πολύ πιθανό να ξεχάσουν μια μεγάλη εντολή ή να παραλείψουν κάποιο μέρος της.
Εμφανίζουν ανώριμη και ανοργάνωτη συμπεριφορά π.χ. ένα δωμάτιο σε χάος, ανακατεμένα συρτάρια, σχολική τσάντα με τα μισά βιβλία απόντα ή με λάθος βιβλία.
Έχουν περιορισμένη συγκέντρωση προσοχής και κουράζονται πιο εύκολα
Δυσκολεύονται στην γραπτή αποτύπωση των σκέψεων τους, παρόλο που συνήθως έχουν καλό προφορικό λόγο και ατέλειωτη φαντασία.
Τα γραπτά τους είναι γεμάτα ορθογραφικά, συντακτικά και σημασιολογικά λάθη.
Δυσκολεύονται στην αριθμητική, κυρίως στην προπαίδεια και στη λύση προβλημάτων.
Παρουσιάζουν ιδιαίτερες ικανότητες σε διάφορους τομείς, όπως οι κατασκευές, το δημιουργικό παιχνίδι, η μουσική και τα μαθηματικά.
Δυσκολεύονται πολύ στην αντιγραφή από τον πίνακα. Μπορεί να φαίνεται απλό αλλά για έναν μαθητή με μαθησιακές δυσκολίες αυτό μπορεί να είναι τραγικό! Για αυτό συμβουλεύω τους δασκάλους να μειώνουν την ύλη αντιγραφής από τον πίνακα.
Όταν τους γίνεται μια ερώτηση απαντούν σχεδόν αυτόματα χωρίς να έχουν σκεφτεί πριν απαντήσουν.
Δεν αγαπούν ιδιαίτερα το σχολείο και τα μαθήματα, συχνά δείχνουν σημάδια απογοήτευσης, έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση λόγω της κακής επίδοσης στο σχολείο.
Κάνουν πολλή ώρα να κάνουν τις ασκήσεις για το σπίτι, είτε γιατί δυσκολεύονται να κατανοήσουν το περιεχόμενο των ασκήσεων τους είτε επειδή χαζεύουν!
Δεν κατανοούν το περιεχόμενο αυτού που διαβάζουν, με αποτέλεσμα να μην έχουν ιδέα του τι διάβασαν!! Αυτό σημαίνει ότι στα μαθήματα αποστήθισης, όπως η ιστορία ή η γεωγραφία, χρειάζονται βοήθεια. Πρέπει να τους φτιάχνετε σχεδιάγραμμα και να χρησιμοποιείτε λέξεις κλειδιά.
Ίσως να ξεχνούν γρήγορα κάτι που έχουν μάθει, χρειάζονται συχνές επαναλήψεις.
Ξεχνούν να σημειώσουν τις εργασίες για το σπίτι ή δεν προλαβαίνουν να τις σημειώσουν ειδικά αν είναι αντιγραφή από τον πίνακα.
Χάνουν ή ξεχνούν τα πράγματά τους. Συχνά κάποια βιβλία μένουν στο σχολείο, το ίδιο παθαίνει και η ζακέτα!
Όταν διαβάζουν
Αργούν να μάθουν τα γράμματα και το μηχανισμό της ανάγνωσης, δηλαδή τη σύνθεση των συλλαβών.
Μπερδεύουν γράμματα των οποίων οι ήχοι είναι φωνολογικά συγγενικοί, όπως γ-χ, φ-β, θ-δ ή που το σχήμα τους είναι παρόμοιο, δηλαδή π-τ, γ-χ, ξ-ζ.
Μαντεύουν λέξεις, παρασυρόμενα από κάποια γνωστή τους συλλαβή
Παραλείπουν γράμματα
Αντιμεταθέτουν και προσθέτουν συλλαβές ή γράμματα π.χ. μοβύλι, βιλβίο
Δυσκολεύονται να κρατούν τη σειρά που διαβάζουν, συχνά χάνονται ειδικά σε ένα μεγάλο κείμενο. Καλό είναι να δείχνουν με ένα μολύβι τη σειρά που διαβάζουν.
Δεν έχουν ρυθμό και στίξη στην ανάγνωση, διαβάζουν μονότονα, χωρίς χροιά.
Μαντεύουν λέξεις, παρασυρόμενα από κάποια γνωστή τους συλλαβή, και έτσι βλέπουν και διαβάζουν αλλιώτικες λέξεις!΄
Όταν γράφουν
Παραλείπουν γράμματα, συλλαβές ή λέξεις. Συχνό φαινόμενο ειδικά στις πολυσύλλαβες λέξεις.
Παραλείπουν τα σημεία στίξης ή τονίζουν λάθος συλλαβή
Δεν χρησιμοποιούν σωστά το κεφαλαίο
Αντικαθιστούν γράμματα που είναι φωνολογικά συγγενικά
Δεν κρατάνε αποστάσεις μεταξύ των λέξεων, συχνά τα γραπτά τους είναι λίγο έως πολύ δυσανάγνωστα επειδή κολλάνε τις λέξεις.
Οι προτάσεις τους δεν έχουν καλή δομή.
Το λεξιλόγιο είναι περιορισμένο.
Στις εκθέσεις γράφουν συνήθως λίγα πράγματα, κάποιες φορές μπερδεμένα.
Συχνά τα γράμματά τους είναι δυσανάγνωστα
Τα γραπτά τους συνήθως είναι γεμάτα ορθογραφικά λάθη, Παρόλο που γνωρίζουν τους κανόνες, τη στιγμή που γράφουν δεν τους θυμούνται.
Χρειάζονται συνέχεια επαναλήψεις των κανόνων γιατί δεν γενικεύουν εύκολα κανόνες.
Όσο για το αν υπάρχει εύκολος και αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης όλων αυτών των μαθησιακών δυσκολιών, το μόνο σίγουρο είναι ότι υπάρχουν διάφορες τεχνικές, προτάσεις και πρακτικές που ένας ειδικός παιδαγωγός μπορεί να μεταδώσει στο παιδί.

της Σοφίας Τσιντικόγλου

Saturday, November 30, 2013

Γονείς, είναι λάθος να διαβάζετε τα παιδιά σας

Αρθρογράφος: Δημήτρης Τσιριγώτης

Γονείς, είναι λάθος να διαβάζετε τα παιδιά σας Ένα από τα βασικότερα προβλήματα που ταλανίζουν το πολύπαθο χώρο της εκπαίδευσης είναι και η στάση των γονέων όσον
αφορά τη προετοιμασία των παιδιών (διάβασμα) για το σχολείο. Το φαινόμενο αυτό όσο περνάνε τα χρόνια τείνει να γίνει πιο έντονο. Ο γονέας λοιπόν είναι η πρώτη μορφή παραπαιδείας στην οποία συνηθίζει ένα παιδί και φυσικά ένας από τους βασικότερους λόγους που αργότερα ,όταν ο γονέας αδυνατεί πλέον να στηρίξει μαθησιακά το παιδί ,έρχεται σαν φυσικό επακόλουθο το φροντιστήριο ή το ιδιαίτερο μάθημα.
Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν έχει πολλές αρνητικές επιπτώσεις .

Καταρχάς έχουμε ακύρωση του εκπαιδευτικού έργου του δασκάλου ή του καθηγητή. Τα παιδιά αντί να σκέφτονται « πρέπει να προσέξω στο μάθημα γιατί εδώ είναι το μόνο μέρος για να μάθω» επαναπαύονταν στην ιδέα ότι στο σπίτι τα περιμένει το μεσημέρι η μαμά ή ο μπαμπάς για να τους τα πούνε καλύτερα. Έτσι τελικά φτάνουμε σε αυτό τον εκφυλισμό της εκπαιδευτικής διαδικασίας που επικρατεί σήμερα όπου τα παιδιά διδάσκονται στο σπίτι και εξετάζονται στο σχολείο.
Από την άλλη μεριά δημιουργείται στον εκπαιδευτικό μια εικονική πραγματικότητα της τάξης όπου όλοι σχεδόν οι μαθητές ¨τραβάνε¨ ενώ στην πραγματικότητα υπάρχει ένα σύστημα ¨βαριάς βιομηχανίας¨ από πίσω από γονείς που αφιερώνουν ατελείωτες ώρες για να έχουν τα παιδιά τους σε αυτό το επίπεδο. Έτσι ό εκπαιδευτικός ξεγελιέται από την γενική εικόνα της τάξης του και ανεβάζει κι άλλο το πήχη. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος όπου οι αδυναμίες του κάθε μαθητή δεν φτάνουν ποτέ στον εκπαιδευτικό αλλά μπαλώνονται όπως-όπως από τον γονέα.

Επίσης πολλοί γονείς μπαίνουν και στον πειρασμό να διαβάσουν τα παιδιά και στο παρακάτω μάθημα χαλώντας ένα από τα βασικότερα κίνητρα μάθησης : το στοιχείο της έκπληξης για το καινούργιο. Μετά μάλιστα αναρωτιούνται γιατί το παιδί τους βαριέται κατά την παράδοση. Οι γονείς αυτοί έχουν εντάξει στην καθημερινότητά τους το διάβασμα του παιδιού τους, αφού διαβάσουν πρώτα οι ίδιοι χρησιμοποιώντας και τα σχολικά βοηθήματα που κυκλοφορούν(τα οποία ,όχι τυχαία , απευθύνονται σε αυτούς παρά στα ίδια τα παιδιά) .

Φυσικό επακόλουθο ,υποκαθιστώντας τον εκπαιδευτικό του σχολείου ,είναι να συγκρίνονται με αυτόν και να καταφεύγουν συνήθως σε επικριτικά σχόλια για την επάρκεια του και μάλιστα μπροστά στο παιδί τους , ¨πυροβολώντας¨ το παιδαγωγικό πρότυπο από κοντινή απόσταση. Σε ακραίες μάλιστα περιπτώσεις απαιτούν από τον εκπαιδευτικό αυτόν να προσαρμοστεί ¨στο δικό τους τρόπο¨ και στη δική τους νοοτροπία για το διδασκαλία του μαθήματος. Και φυσικά ένας γονέας που έχει καταναλώσει τόσο χρόνο ,κόπο και συναίσθημα σε μια τέτοια επένδυση περιμένει και την ανάλογη ανταμοιβή, οπότε γίνεται ιδιαίτερα σκληρός όταν αυτή για κάποιους λόγους δεν αποδίδει. Τότε αφού μοιράσει ευθύνες ( στον εκπαιδευτικό και στο παιδί του) καταλήγει να ανεβάσει στροφές στην εκπαίδευση του παιδιού οδηγώντας το ,πολλές φορές, στην εξάντληση και στην απέχθεια για μάθηση.

Η μητέρα ή ο πατέρας παίζοντας το ρόλο του εκπαιδευτικού καταργεί ,έστω και προσωρινά ,τον ουσιαστικό του ρόλο , του γονιού. Έτσι γίνεται άσκοπη κατανάλωση χρόνου και ενέργειας που θα μπορούσαν να αφιερωθούν στην ανάπτυξη της σχέσης γονέας –παιδί .
Υπάρχουν πολλοί γονείς όπου ολόκληρη η σχέση τους με το παιδί εξαντλείται στην κατ’ οίκον εκπαίδευσή του .Οπότε η σχέση αυτή δεν καλλιεργείται σωστά και δεν ωριμάζει. Ο απογαλακτισμός του παιδιού εμποδίζεται με αυτόν τον τρόπο. Και αν ο γονέας βάζει σα προτεραιότητα την πραγματική και ολοκληρωμένη καλλιέργεια του παιδιού του θα μπορούσε να συζητήσει μαζί του , να παίξει και απλά να περάσει καλά μαζί του. Να κάνουν κάτι μαζί και να το μοιραστούν ξεφεύγοντας από το στερεότυπο του εκπαιδευτή – εκπαιδευόμενου. Το αξιοπερίεργο της υπόθεσης είναι το εξής: Πως γίνεται και όλοι σχεδόν οι γονείς να φτάνουν σε τέτοιο γνωστικό επίπεδο που να μπορούν να διαβάσουν τα παιδιά τους και μάλιστα και σε μαθήματα που είναι πολύ απαιτητικά όπως τα μαθηματικά ,η φυσική και τα αρχαία; Εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η γύμνια του εκπαιδευτικού μας συστήματος. Όταν κυριαρχούν η αποστήθιση και οι φροντιστηριακού τύπου αυτοματισμοί τότε δεν είναι καθόλου δύσκολο ακόμα και για έναν ανειδίκευτο γονέα αφού παπαγαλίσει το μάθημα και με τη χρήση ενός σχολικού βοηθήματος να ζητήσει και από το παιδί του να τον μιμηθεί.
Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι αν είχαμε διαφορετικά αναλυτικά προγράμματα όπου η μάθηση θα στηριζότανε στην κριτική σκέψη τότε ο γονέας δεν θα μπορούσε εύκολα να υποκαταστήσει τον εκπαιδευτικό. Είναι ,λοιπόν, άκρως επιτακτικό στα αναλυτικά προγράμματα να υπάρχει συμμετοχή κυρίως των μάχιμων εκπαιδευτικών ¨που μπαίνουν σε τάξη ¨ και που γνωρίζουν καλύτερα τα εκπαιδευτικά θέματα και όχι μόνο των γραφειοκρατών που απέχουν από την παιδαγωγική πραγματικότητα.

Έχοντας μιλήσει με πολλά παιδιά που τα διαβάζουν οι γονείς τους (συνήθως η μητέρα) καταλήγουμε στα εξής συμπεράσματα:
1) τα παιδιά το θεωρούν αναγκαίο κακό. Νιώθουν ότι χωρίς το διάβασμα των γονέων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα του σχολείου.
2) Δυσκολεύονται όλο και περισσότερο να διαβάσουν μόνα τους.
3)Νιώθουν πολύ μεγάλη πίεση από το γονέα την ώρα που τα διαβάζει και μάλιστα διακατέχονται από πολύ αρνητικά συναισθήματα για κείνον την ώρα αυτή.
4)δεν έχουν αναπτύξει αρκετά τη κριτική σκέψη και έχουν συνηθίσει να μαθαίνουν με τη χρήση της αποστήθισης και της μίμησης.
5)Έχουν βραχυπρόθεσμη μνήμη στα όσα μαθαίνουν από τους γονείς τους
6)παραπονιούνται ότι οι γονείς ¨θέλουν και το και¨ για να είναι ευχαριστημένοι.
7)βαριούνται το μάθημα στην τάξη και δεν έχουν και σε ιδιαίτερη εκτίμηση τους εκπαιδευτικούς του σχολείου τους.
8)τρέμουν στην ιδέα μιας πιθανής σχολικής αποτυχίας τους κυρίως λόγω της απόρριψης που θα βίωναν από τους γονείς τους.
9)δεν το βλέπουν ως ένδειξη φροντίδας των γονέων απέναντι τους .
10)το βασικό κίνητρο τους για να είναι καλοί μαθητές είναι ¨για να μη φωνάζουν οι γονείς τους¨.

Αυτό που δεν συνειδητοποιούν οι γονείς είναι ότι δημιουργούν μια εξάρτηση στο παιδί τους και ουσιαστικά το μαθαίνουν να περπατάει υποβασταζόμενο από εκείνους. Έτσι αυτό έχει αρνητικές συνέπειες στο να μάθει να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις .Στα παιδιά αυτά υπάρχει συνήθως ένα έλλειμμα αυτοπεποίθησης και αυτενέργειας και νιώθουν ότι καταρρέουν στη παραμικρή σχολική ή μη αποτυχία. Η σωστή διαχείριση μιας ενδεχόμενης μελλοντικής αποτυχίας μαθαίνεται στο σχολείο κανονικά. Προϋποθέτει όμως ότι στο παιδί έχει επιτραπεί να αποτύχει μερικές φορές.
Οι γονείς που δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο στο παιδί τους και καταρρέουν οι ίδιοι όταν συμβαίνει ας γνωρίζουν ότι παίζουν με τη φωτιά. Είναι πολύ επικίνδυνη για τη ψυχική ισορροπία του παιδιού τους η στάση τους αυτή. Καμουφλάροντας συνεχώς τις αδυναμίες των παιδιών τους ,εκείνα ουσιαστικά δεν τις ξεπερνούν ποτέ. Οι γονείς οφείλουν να βάλουν σε δεύτερη μοίρα την κοινωνική καταξίωση και σε πρώτη την ψυχική ισορροπία και ευτυχία του παιδιού τους.
Τέλος οφείλουν να δείξουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα παιδιά τους και στους εκπαιδευτικούς. Ίσως τότε να εκπλαγούν από την βελτίωση των επιδόσεων και των δύο.
Δημήτρης Τσιριγώτης .Φυσικός

Thursday, November 14, 2013

Έρευνα: Οι φωνές των γονιών στους εφήβους προκαλούν προβλήματα



Σύμφωνα με τη μελέτη, η λεκτική βία -και όχι μόνον η σωματική- προς τους εφήβους, αυξάνει τον κίνδυνο οι νέοι να... εμφανίσουν κατάθλιψη, επιθετικότητα και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς. Όπως επισημαίνουν οι Αμερικανοί ψυχολόγοι, μπορεί οι γονείς να μην δέρνουν πια τα παιδιά τους (τουλάχιστον όχι συχνά), όμως είναι λάθος η αντίληψή τους ότι αν βάλουν τις φωνές, θα πετύχουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί, σύμφωνα με την έρευνα. Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Πίτσμπουργκ και του Μίσιγκαν, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας Μινγκ-Τε Γουάνγκ, μελέτησαν για δύο χρόνια τις επιπτώσεις που είχαν οι φωνές σε παιδιά στην αρχή της εφηβείας (ηλικία 13- 14 ετών) σε περίπου 1.000 οικογένειες, σχεδόν οι μισές από τις οποίες παραδέχτηκαν ότι κατέφευγαν στη λεκτική βία για λόγους πειθαρχίας.

Όσο συχνότερα τα παιδιά δέχονταν το έντονο κατσάδιασμα των γονιών τους, τόσο περισσότερο εμφάνιζαν ψυχολογικά και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς στη συνέχεια της εφηβείας (αδιαφορία στο σχολείο, καταφυγή στα ψέματα, κλοπές, εκρήξεις θυμού, συμπλοκές με άλλα παιδιά κλπ).

Σύμφωνα με τους Αμερικανούς ψυχολόγους η λεκτική βία, έστω κι αν γίνεται για καλό σκοπό εκ μέρους των γονιών, συχνά ανοίγει έναν φαύλο κύκλο αντιδράσεων από το παιδί, περισσότερων φωνών από τους γονείς κ.ο.κ., με συχνή κατάληξη τα πράγματα να γίνουν χειρότερα για όλους. «Τα ευρήματά μας εξηγούν γιατί μερικοί γονείς αισθάνονται πως όσο δυνατά κι αν φωνάξουν, τα παιδιά τους στην εφηβεία δεν τους ακούν.

Τα σκληρά λόγια φαίνονται αναποτελεσματικά στο να διορθώσουν τα προβλήματα συμπεριφοράς των νέων, στην πραγματικότητα ενισχύουν αυτές τις συμπεριφορές», δήλωσε ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ. «Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, θα ήταν καλύτερο να επικοινωνήσουν μαζί τους σε ισότιμο επίπεδο και να εξηγήσουν το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους» πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, ως λεκτική βία μπορεί να θεωρηθεί οποιαδήποτε ψυχολογική πίεση με θυμωμένα ή προσβλητικά λόγια προκειμένου το παιδί να νιώσει συναισθηματικά πληγωμένο, σε μια προσπάθεια να διορθωθεί ή να ελεγχθεί η συμπεριφορά του. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι δυνατές φωνές, τα ουρλιαχτά, οι βλαστήμιες, οι κατάρες, καθώς και οι πιο απλοί χαρακτηρισμοί των γονιών προς τα παιδιά, του τύπου «είσαι βλάκας» ή «τεμπέλης».

Η επίπτωση στα παιδιά, σύμφωνα με τη μελέτη, είναι άσχετη με το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο της οικογένειας. Επίσης, η λεκτική βία έχει επιπτώσεις στα παιδιά, ακόμα κι αν οι γονείς εκδηλώνουν παράλληλα τη συναισθηματική υποστήριξή τους και τη φροντίδα τους, καθώς οι έφηβοι είναι πιθανό να ερμηνεύσουν τις φωνές των γονιών τους ως απόρριψη ή περιφρόνηση, με συνέπεια να αναπτύξουν μια εχθρική στάση απέναντι στη σχέση τους με τους γονείς τους, αλλά και μια αρνητική εικόνα για τον ίδιο τον εαυτό τους. Όπως είπε ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ, «είναι λάθος η εντύπωση ότι εφόσον υπάρχει ένας στενός δεσμός γονιών- παιδιού, ο έφηβος θα καταλάβει ότι «το κάνουν επειδή με αγαπούν».

Η εφηβεία είναι μια πολύ ευαίσθητη περίοδος, όταν τα παιδιά προσπαθούν να αναπτύξουν την ταυτότητα του εαυτού τους. Όταν τους φωνάζετε, αυτό πλήττει την αυτο-εικόνα τους. Τους κάνει να νιώθουν πως δεν είναι ικανά, ότι είναι άχρηστα και ανάξια». Ο καθηγητής παιδοψυχιατρικής Τίμοθι Βέρντουιν του Ιατρικού Kέντρου Langone του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης επισήμανε ότι είναι προτιμότερο οι γονείς να επεμβαίνουν στα παιδιά τους (π.χ. θα δεις λιγότερη τηλεόραση), χωρίς να χρησιμοποιούν επικριτικά, τιμωρητικά και προσβλητικά λόγια. «Ένας έφηβος αισθάνεται πιο υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του, όταν τον διορθώνει κάποιος (π.χ. ο γονιός του), τον οποίο σέβεται και θαυμάζει. Αντίθετα, οτιδήποτε κάνετε που επιτιμά και ντροπιάζει ένα παιδί, αυτό υποσκάπτει τη δύναμη που έχετε ως γονείς».

Πηγή: http://gr.omg.yahoo.com

Sunday, November 10, 2013

Η αξία των καλών δασκάλων αποτιμάται σε χρυσό


Η αξία των καλών δασκάλων αποτιμάται σε χρυσό
The Economist


Είναι γνωστή η δραστική επιρροή των δασκάλων στη μετέπειτα πορεία των μαθητών και των μαθητριών τους, είτε με αρνητική είτε με θετική χροιά. Στην πράξη, οι ίδιοι οι βαθμοί των εκπαιδευομένων ή οι αποδόσεις τους στα διαγωνίσματα αποτυπώνουν τον πολύμορφο αντίκτυπο των διδασκόντων και δεν αποτελούν απλώς μία από τις προδιαγραφές της διδασκαλίας.

Από την άλλη πλευρά, πάντως, δεν μπορεί κανένας να θεωρήσει δεδομένο ότι οι χαρισματικοί δάσκαλοι και καθηγητές, ανεξαρτήτως πώς αυτό μετριέται και αξιολογείται, θα μεταφρασθούν σε μία καλύτερη ζωή για τους μαθητές τους. Οι πανεπιστημιακοί Ρατζ Τσέτι και Τζον Φρίντμαν του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και ο Τζόνα Ροκόφ του Πανεπιστημίου Κολούμπια σε τελευταία τους εργασία παρουσιάζουν ορισμένα στατιστικά στοιχεία, τα οποία στοιχειοθετούν πως η αξία των καλών δασκάλων αποτιμάται σε χρυσό.

Τα σχολεία συνήθως αποτιμούν την ποιότητα των διδασκόντων τους με κριτήριο την «προστιθέμενη αξία», δηλαδή τον αντίκτυπο ενός δεδομένου δασκάλου ή καθηγητή στις βαθμολογίες των μαθητών του στα διαγωνίσματα. Οι γνώμες διίστανται. Οι διαφωνούντες παραδέχονται πως οι μαθητές με συγκεκριμένο κοινωνικοοικονομικό περιβάλλον –είτε από πλούσιες οικογένειες είτε με γονείς, που παρακολουθούν περισσότερο την πρόοδό τους– ξεδιπλώνουν την προσωπικότητά τους στην τάξη, όταν έχουν καλύτερους δασκάλους. Eάν συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε οι διδάσκοντες, που έχουν άριστες επιδόσεις ως προς την προστιθέμενη αξία τους, μπορεί απλώς να απευθύνονται σε προνομιούχα παιδιά. Οι πανεπιστημιακοί Τσέτι, Φρίντμαν και Ροκόφ προσπαθούν να διευθετήσουν αυτήν τη διαμάχη, χρησιμοποιώντας εκτεταμένα στοιχεία από μία μεγάλη αστική περιοχή και τα αντίστοιχα σχολεία της, την οποία, πάντως, δεν κατονομάζουν.

Καλύπτουν μία εικοσαετία και αφορούν περισσότερους από 2,5 εκατομμύρια μαθητές, δείχνοντας τα διδασκόμενα μαθήματα και τους βαθμούς των μαθητών τους από την τρίτη μέχρι την όγδοη τάξη (8-14 ετών).

Οι ερευνητές εντρύφησαν σε όγκους δεδομένων για να υπολογίσουν την επίδραση κάθε δασκάλου στις επιδόσεις των μαθητών του, προσαρμόζοντάς τα στις δημογραφικές αλλαγές και στους βαθμούς προηγουμένων διαγωνισμάτων.

Υιοθετώντας μία ελεύθερη προκαταλήψεων προσέγγιση, οι επιστήμονες έφθασαν σε μερικά πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα: όπως το ότι η ποιότητα των δασκάλων έχει μεγάλες διαφοροποιήσεις, κυρίως εντός του ίδιου σχολείου και όχι από το ένα στο άλλο. Με άλλα λόγια, όχι μόνο οι ίδιοι οι δάσκαλοι και οι δασκάλες είναι που μετράνε, αλλά και οι άριστοι από αυτούς δεν συχνάζουν σε κάποια συγκεκριμένα σχολεία. Στα σχολεία, τώρα, οι καλύτεροι μαθητές συνήθως αντιστοιχούν σε ελαφρώς καλύτερους δασκάλους.

Οι ερευνητές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι καλύτεροι διδάσκοντες συνδέονται με τις αυξημένες πιθανότητες ενός παιδιού να συνεχίσει την πορεία του στο πανεπιστήμιο, να παρακολουθήσει το καλύτερο πανεπιστήμιο και να έχει υψηλότερες αμοιβές μετέπειτα.

Τέλος, επισημαίνουν πως, εάν αντικαταστήσεις ένα δάσκαλο ή μια δασκάλα από την τελευταία βαθμίδα αξιολόγησης με έναν άλλο ή μία άλλη μέσης ποιοτικής απόδοσης, τότε το συλλογικό εισόδημα της κάθε τάξης στη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής θα αυξηθεί κατά 1,4 εκατ. δολάρια.

Wednesday, November 6, 2013

10 πράγματα που θα ήθελα να μάθει η κόρη μου πριν κλείσει τα δέκα







Μία τρυφερή λίστα σκέψεων της blogger Lindsy Mead Russell  προς στην κόρη της Γκρέις. Σκέψεις που έχουν ένα σκοπό:  Να  μοιράζονται με κάθε μητέρα που μεγαλώνει κόρες και να γίνονται αντικείμενο και αφορμή για προβληματισμό, για χαρά, για έμπνευση, ή απλά για παρέα ένα βροχερό απόγευμα μπροστά στον πάγκο της κουζίνας βλέποντας ένα δεκάχρονο κορίτσι, την κόρη σας, να φεύγει για το φροντιστήριο των αγγλικών  μ' ένα βιαστικό φιλί στο μάγουλο...

«Η Γκρέις κοντεύει τα δέκα. Δεν είμαι σίγουρη πως συνέβη αυτό. Συνειδητοποιώ περισσότερο από ποτέ την κοριτσίστικη φύση της, την εφηβεία της που ανατέλλει και όλα τα πράγματα που θέλω να της μάθω. Μακάρι να μπορούσα με κάποιον τρόπο να ενσταλάξω αξίες και αρχές μέσα της, με τον ίδιο τρόπο που πιέζεις ένα κέρμα βαθιά μέσα στον μαλακό πηλό. Ξέρω πως δεν μπορώ· το καλύτερο που μπορώ να κάνω είναι να λέω, να γράφω και να ζω συνεχώς αυτές τις αρχές και αξίες.» 

- Δεν είναι δική σου δουλειά να κάνεις ευτυχισμένους τους ανθρώπους που αγαπάς. Ούτε εμένα, ούτε τον μπαμπά, ούτε τον αδελφό σου και τους φίλους σου. Πίστεψέ με, δεν είναι. Και η πικρή αλήθεια είναι ότι έτσι κι αλλιώς δεν μπορείς. 

- Το να μην φοβάσαι τις σωματικές σου δυνατότητες είναι δύναμη. Συνέχισε να χρησιμοποιείς το σώμα σου για να τρέχεις, να πηδάς, να σκαρφαλώνεις και να κάνεις ρίψεις. Μου αρέσει να σε βλέπω να οργώνεις το γήπεδο ποδοσφαίρου, να κρέμεσαι με περηφάνια από τις μπάρες του μονόζυγου ή να σκαρφαλώνεις στα ψηλότερα κλαδιά ενός δέντρου. Αυτό είναι υγεία και ταυτόχρονα  αίσθηση κυριαρχίας της σωματικής δραστηριότητας και των προκλήσεων. 

- Ποτέ μην φοβηθείς να μοιραστείς τα πράγματα που σου αρέσουν πολύ. Μερικές φορές, ντρέπεσαι να παίξεις ακόμα με κούκλες και ανησυχείς μήπως σε κοροϊδέψουν οι φίλες σου. Όποιος σε κοροϊδεύει για αυτά που σου αρέσουν, δεν είναι αληθινός φίλος. Είναι δύσκολο να το καταλάβεις αλλά τόσο σημαντικό. 

- Είναι αποδεκτό να διαφωνείς μαζί μου και με τους άλλους.Είσαι αρκετά μεγάλη για να έχεις δική σου γνώμη και θέλω να την ακούω. Το ίδιο και όσοι σε αγαπάνε. Βέβαια μην δίνεις μία μάχη έτσι απλά για να το κάνεις αλλά όταν νιώθεις ότι έχω άδικο, θέλω να μου το λες. Αρκετές φορές έχω παραδεχτεί μπροστά σου ότι έχεις δίκιο και  άλλες τόσες έχω ζητήσει συγνώμη για τη συμπεριφορά μου ή την άποψή μου όταν αντιλαμβάνομαι ότι ήταν λανθασμένες. Η δική σου άποψη είναι σημαντική και πολύτιμη, γι’ αυτή την ντρέπεσαι να την εκφράζεις. 

- Είσαι τόσο όμορφη. Στο προσωπάκι συνυπάρχουν το μωρό που ήσουν κάποτε και η νεαρή γυναίκα που γρήγορα γίνεσαι. Τα μάτια και το πηγούνι μου με το λακκάκι συνδυάζονται άψογα με τα χρώματα του πατέρα σου δημιουργώντας ένα άτομο μοναδικό, εσένα. Βλέπω τα πρότυπα της ομορφιάς που έχει δημιουργήσει η κοινωνία μας απειλητικά πάνω από το κεφάλι σου, κάνοντάς σε μερικές φορές να νιώσεις αμήχανα. Μην αγνοήσεις ποτέ τη δική σου ομορφιά, που οφείλεται κυρίως στο ότι είσαι τόσο αυθόρμητη. 

- Το διάβασμα είναι ουσιαστικό. Όπως ξέρεις, τον  ελεύθερο χρόνο μου μ’ αρέσει πολύ να διαβάζω. Και φυσικά είμαι απίστευτα περήφανη και ευτυχισμένη που βλέπω ότι το διάβασμα αποτελεί και δική σου απόλαυση. Είναι απίστευτη η ταύτιση που βλέπω ότι νιώθεις με τους ήρωες… η αίσθηση του να ξεγλιστράς σε έναν άλλο κόσμο… να χάνεσαι εκεί με τον καλύτερο τρόπο. Αυτά μην τα χάσεις ποτέ. 

- «Εσύ» δεν είσαι «εγώ». Μπορεί να μοιάζουμε πολύ, όμως έχεις τη δική σου απολύτως προσωπικότητα. Μπορεί καμιά φορά να το παραβλέπω, αλλά να είσαι σίγουρη  ότι το ξέρω. Γνωρίζω πολύ καλά ότι πλησιάζει η στιγμή που σαν έφηβη θα νιώσεις την ανάγκη να με «αποχωριστείς». Και παρόλο που θα με φοβίζει αυτή η απόσταση, αυτή η απαραίτητη απόσχιση, ωστόσο θέλω να ξέρεις πόσο ζωτική είναι για σένα. Θα είμαι εκεί, ό,τι κι αν συμβεί. Η κόκκινη κλωστή που μας δένει είναι ελαστική, όσο και αν τεντωθεί δεν πρόκειται να σπάσει.. Και μόλις ολοκληρωθεί η μετάβαση στην ενηλικίωση, θα δημιουργηθεί μια νέα, ακόμη καλύτερη οικειότητα ανάμεσά μας. Να είσαι σίγουρη γι’ αυτό. 

- Συνήθως δεν έχει να κάνει με σένα. Αυτό που εννοώ είναι πως όταν οι άνθρωποι σου φέρονται με τρόπο που σε πληγώνει ή σε κάνει να αισθάνεσαι ανασφάλεια, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οφείλεται σε κάτι που συμβαίνει μέσα τους, και όχι σε κάτι που οφείλεται σε εσένα. Παλεύω πολύ με αυτό το θέμα και έχω προσπαθήσει πάρα πολύ σκληρά να μην σου πω ούτε μια φορά ότι είσαι «υπερευαίσθητη» ή ότι «πρέπει να το ξεπεράσεις» όταν νιώθεις πληγωμένη. Πίστεψέ με, ξέρω ότι τα συναισθήματα μπορούν να σου κομματιάσουν την καρδιά, ακόμα κι όταν το μυαλό σου διαφωνεί. Όμως ίσως, λέω, ίσως, βοηθάει να θυμάσαι ότι σχεδόν πάντα οι άλλοι παλεύουν με τους δικούς τους δαίμονες, ακόμα και όταν κατά λάθος πέφτουν πάνω σου. 

- Δεν υπάρχει κάποιος άνθρωπος που μπορεί να είναι «τα πάντα» για σένα. Να είσαι πολύ προσεχτική στην παραχώρηση αυτής της εξουσίας σε οποιοδήποτε πρόσωπο. Υποψιάζομαι ότι προσπαθείς να γεμίσεις το κενό της μοναξιάς που σε τρώει, κι αν είναι έτσι, είναι κάτι που κληρονόμησες από εμένα. Αυτό το συναίσθημα, «το κενό στην καρδιά της ζωής» όπως λέει η Βιρτζίνια Γουλφ, είναι απλώς κομμάτι της ζωής. Η προ
σπάθεια να γεμίσουμε αυτόν τον πόνο με άλλους ανθρώπους (ή με οτιδήποτε άλλο, όπως φαγητό, αλκοόλ, αναρίθμητες συμπεριφορές που "απαλύνουν" τον πόνο, για τις οποίες δεν έχεις ιδέα ακόμη) είναι χαμένη υπόθεση. Κανένας δεν μπορεί να το κατορθώσει. Θα αισθανθείς απογοητευμένη, και το χειρότερο, αυτή η μοναξιά θα παραμένει εκεί, ότι και να γίνει. Μαθαίνω να αγκαλιάζω αυτήν τη μοναξιά, να την αποδέχομαι ως κομμάτι του εαυτού μου. Ελπίζω να σε βοηθήσω να κάνεις το ίδιο. 

- Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Ξέρω ότι δεν είμαι αρκετά καλή και σίγουρα όχι η μητέρα που σου αξίζει. Είμαι ανυπόμονη, κάνω λάθη και υψώνω τη φωνή μου. Συγνώμη. Αγαπώ εσένα και τον αδελφό σου περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στον κόσμο και πάντα εύχομαι να γίνω καλύτερη για εσάς. Παραδέχομαι ότι δεν μου αρέσει πάντα τη συμπεριφορά σας και ότι βιάζομαι να σας το δείξω με τον τρόπο μου. Όμως κάθε μέρα που ξημερώνει σας αγαπώ με όλο μου το είναι. Κάθε μέρα όλο και περισσότερο, ότι κι αν συμβεί.


Από την Lindsy Mead Russell  για το A Design So Vast.

Tuesday, November 5, 2013

10 σημάδια που δείχνουν ότι το παιδί σας δεν αντέχει άλλες δραστηριότητες





Υπάρχει η τάση τελευταία τα παιδιά να φορτώνονται μ’ ένα σωρό εξωσχολικές δραστηριότητες. Μήπως όμως είναι κουραστικό;

Έρευνες έχουν δείξει ότι τα παιδιά με γονείς υψηλού μορφωτικού επιπέδου -και κυρίως τα κορίτσια- έχουν καθημερινά ένα γεμάτο πρόγραμμα που δεν περιλαμβάνει παιχνίδι και ξεκούραση.Είναι σημαντικό λοιπόν να καταλάβετε ως γονείς πότε τα παιδί σας δεν αντέχει άλλες δραστηριότητες και χρειάζεται ξεκούραση. Το παιδί σας έχει φτάσει τα όριά του όταν:
1. Δεν το βλέπετε ποτέ να κάθεται και να μην κάνει τίποτα. Αν λοιπόν το παιδί σας είναι συνεχώς απασχολημένο με κάτι μάλλον το πρόγραμμά του πρέπει να ελαφρύνει.
2. Το παιδί σας έχει τη συμπεριφορά ενήλικα. Παράπονα για πονοκέφαλο ή κούραση είναι κυρίως συνήθεια των μεγάλων. Όταν το παιδί σας έχει τέτοια συμπτώματα μάλλον κάτι δεν πάει καλά.
3. Το παιδί σας δεν ξετρελαίνεται με τις αγαπημένες του λιχουδιές. Όταν δείτε το παιδί σας να μην βρίσκει χαρά στις απλές καθημερινές συνήθειες που παλαιότερα το ξετρέλαιναν, είναι σημάδι εξάντλησης από την καθημερινότητα.
4. Οι βαθμοί του πέφτουν απότομα. Μπορεί να το βλέπετε όλη μέρα να πασχίζει με τα βιβλία του, να είστε όμως σίγουροι ότι η απόδοσή του δεν θα είναι η αναμενόμενη αν είναι υπερ απασχολημένο με μια ντουζίνα επιπλέον δραστηριότητες.
5. Το αυτοκίνητο είναι το δεύτερο σπίτι του. Αν περνάει περισσότερη ώρα στο πίσω κάθισμα απ’ ότι στο σπίτι τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα. Το παιδί χρειάζεται μία ανάσα!
6. Αν δείτε ότι είναι συνεχώς κακόκεφο ή αγχωμένο, τότε μάλλον έχετε φορτώσει το παιδικό του μυαλουδάκι με έννοιες που δεν αρμόζουν στη ξεγνοιασιά της ηλικίας του.
7. Οι φίλοι του έχουν να εμφανιστούν καιρό. Ειδικά από μία ηλικία και μετά, όταν το παιδί αρχίζει να κοινωνικοποιείται, οι φίλοι του είναι βασικό κομμάτι της καθημερινότητάς του. Αν λοιπόν έχετε να τους δείτε καιρό μάλλον πρέπει να αντικαταστήσετε μία δραστηριότητα με το ‘παιχνίδι με φίλους’.
8. Το οικογενειακά γεύματα είναι πλέον σπάνια. Αν το παιδί σας λείπει τις περισσότερες φορές από το τραπέζι την ώρα του φαγητού, τότε καταλαβαίνετε ότι δεν του μένει χρόνος ούτε για τα βασικές καθημερινές συνήθειες.
9. Σας ρωτάει συνέχεια τη γνώμη σας και δεν χρησιμοποιεί τη φαντασία του. Η φαντασία είναι χαρακτηριστικό της παιδικής ηλικίας. Όταν λοιπόν εξαφανίζεται, πρέπει να ανησυχήσετε.
10. Είστε κι εσείς το ίδιο κουρασμένοι με το παιδί σας, αφού συνεχώς τρέχετε μαζί του. Είναι ένα βασικό σημάδι που σας κάνει να καταλάβετε ότι το παιδί σας κουράζεται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Χαλαρώστε μαζί!

Thursday, October 10, 2013

Εύκολες οι ξένες γλώσσες για τα μικρά παιδιά

Στην πρώιμη παιδική ηλικία αναπτύσσονται γρήγορα οι γλωσσικές δεξιότητες
Η πρώιμη παιδική ηλικία είναι η περίοδος που οι γλωσσικές δεξιότητες αναπτύσσονται γρήγορα, γεγονός που εξηγεί γιατί τα μικρά παιδιά μαθαίνουν ευκολότερα ξένες γλώσσες.
Οι επιστήμονες από το Ηνωμένο Βασίλειο και τις ΗΠΑ αποδίδουν αυτή την ικανότητα στην πλαστικότητα που διαθέτει ο εγκέφαλος στις ηλικίες από 2 έως 4 ετών. Για τις ανάγκες της έρευνας, οι επιστήμονες μελέτησαν 108 παιδιά ηλικίας 1 έως 6 ετών με φυσιολογική ανάπτυξη εγκεφάλου. Χρησιμοποιώντας ειδικούς σαρωτές διαπίστωσαν ότι η μυελίνη, μεμβράνη από λιπώδη ιστό που περιτυλίγει τον άξονα κάθε νεύρου και η οποία αποτελεί βασικό στοιχείο της δομής του νευρικού συστήματος, αρχίζει να σταθεροποιείται από την ηλικία των 4 ετών, γεγονός που υποδηλώνει ότι ο εγκέφαλος διαθέτει μεγαλύτερη πλαστικότητα στα πρώτα χρόνια της ζωής μας.
Άλλωστε, η βρεφική ηλικία είναι περίοδος κατά την οποία τα ερεθίσματα από το περιβάλλον επηρεάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την ανάπτυξη του εγκεφάλου και κατ’ επέκταση και τις περιοχές που σχετίζονται με τις γνωστικές λειτουργίες. Τα μωρά τους πρώτους 12 μήνες της ζωής τους αναγνωρίζουν το πολύ 50 λέξεις, όμως μέχρι την ηλικία των 6 ετών το λεξιλόγιό τους έχει γίνει πλουσιότερο κατά 5.000 λέξεις. Οι γλωσσικές δεξιότητες εντοπίζονται στις πρόσθιες περιοχές της αριστερής πλευράς του εγκεφάλου.
Οι επιστήμονες τονίζουν ότι η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας μπορεί να ξεκινά πριν την ηλικία των 4 ετών και επισημαίνουν ότι είναι σημαντικό να αντιμετωπίζονται από νωρίς τυχόν διαταραχές που μπορεί να προκαλέσουν δυσκολία στην εκμάθησή της.
Ο δρ Jonathan O’Muircheartaigh από το Κολέγιο King’s του Λονδίνου, ο οποίος ήταν επικεφαλής της έρευνας, δήλωσε: «Εφόσον η έρευνα έδειξε ότι τα τμήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με την εκμάθηση της γλώσσας είναι πιο ευέλικτα πριν από την ηλικία των 4 ετών, η πρώιμη παρέμβαση στα παιδιά που δυσκολεύονται να μάθουν μια γλώσσα θα πρέπει να ξεκινήσει πριν από αυτή την κρίσιμη ηλικία. Αυτό θα βοηθήσει να αντιμετωπιστούν πολλές αναπτυξιακές διαταραχές, όπως ο αυτισμός».
Τα ευρήματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «The Journal of Neuroscience».
Πηγή: vita.gr

Tuesday, October 8, 2013

Έχουν τα παιδιά άγχος;


Tlife 

Οι πιο πολλοί γνωρίζουν πια ότι άγχος δεν έχουν μόνον οι μεγάλοι, αλλά και τα μικρά παιδιά. Για ποιο λόγο; Τι πρέπει να προσέξετε; Η ψυχολόγος-παιδοχυχολόγος, συγγραφέας Αλεξάνδρα Καππάτου σας εξηγεί.
Από τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής του παιδιού μπορεί να εμφανιστούν συμπτώματα άγχους, κυρίως όταν δεν ικανοποιούνται βασικές ανάγκες του, όπως η ανάγκη για στοργή, φαγητό, ηρεμία, ή όταν αποχωρίζεται τη μητέρα του. Κάποια από αυτά τα άγχη είναι φυσιολογικά και ξεπερνιούνται αμέσως μόλις ικανοποιηθούν οι ανάγκες του παιδιού. Μεγαλώνοντας, όμως, το άγχος μπορεί να πηγάζει από τη σχέση του παιδιού με το οικογενειακό περιβάλλον, κυρίως με τη μητέρα του.
Για παράδειγμα πηγή άγχους για ένα παιδί είναι οι πιέσεις που υφίσταται εξαιτίας εσφαλμένων τρόπων διαπαιδαγώγησης από τους γονείς του με τη μορφή της υπερπροστασίας, του αυταρχισμού ή της τελειοθηρίας, προκειμένου να αποκτήσει νέες δεξιότητες και κοινωνική συμπεριφορά σύμφωνη με τις αντιλήψεις τους. Άλλα αίτια εμφάνισης άγχους στο παιδί είναι οι συνεχείς διαφωνίες των γονιών, το διαζύγιό τους, η ένταση, οι ενοχές και η οικονομική ανασφάλεια ή ο ερχομός ενός νέου μωρού στην οικογένεια. Επίσης η απώλεια ενός γονιού ή κάποια σοβαρή ασθένεια της μητέρας ή του πατέρα.
Το σχολικό άγχος
Πηγή άγχους για τα παιδιά αποτελεί και μια καινούργια κατάσταση που έχουν να αντιμετωπίσουν, όπως ο παιδικός σταθμός ή το νηπιαγωγείο. Τα αγχώνουν δηλαδή οι δυσκολίες που συνδέονται με την μετάβαση σε νέους σταθμούς ανάπτυξής τους. Το άγχος σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις πηγάζει από την αίσθηση του παιδιού ότι δεν θα τα βγάλει πέρα και ο λόγος είναι ότι δεν είναι ακόμη αρκετά σίγουρο για τον εαυτό του. Μια ιδιαίτερα συχνή μορφή άγχους είναι το σχολικό άγχος, που σχετίζεται με την προσαρμογή του παιδιού στο σχολικό περιβάλλον και την προσπάθεια του να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του.
Το παιδί αλλά και ο έφηβος δεν έχει ασφαλώς την ωριμότητα να γνωρίζει ότι είναι σε θέση να αντιμετωπίσει όλες αυτές τις φυσιολογικές αλλαγές της ζωής, πόσω μάλλον τις απρόσμενες –όπως το χωρισμό των γονιών- που συχνά ξεπερνούν πράγματι τις δυνάμεις του. Από τη στιγμή μάλιστα που αρχίζει το σχολείο, η μέρα του παιδιού είναι γεμάτη και πιεστική όσο του ενήλικα. Αν πηγαίνει σε ιδιωτικό σχολείο χάνει και 2-3 ώρες την ημέρα στο σχολικό. Αν φοιτά σε δημόσιο πάλι έχει «πηγμένο» πρόγραμμα με αθλητικές δραστηριότητες, ξένες γλώσσες κ.λπ. Οι υποχρεώσεις του είναι πια πολλές και ουσιαστικά ζει με το ρολόι στο χέρι. Ο ελεύθερος χρόνος του ελάχιστος, το παιχνίδι περιορίζεται μόνο το Σαββατοκύριακο και για τα παιδιά των μεγαλύτερων τάξεων του δημοτικού είναι πολλές φορές ανύπαρκτο. Η μετάβαση από το δημοτικό στο γυμνάσιο είναι άλλος ένας σταθμός που στρεσάρει το παιδί.
Τα συμπτώματα
Το άγχος συχνά εκδηλώνεται μέσα από μεταμφιεσμένες συμπεριφορές που πολλές φορές δεν γνωρίζουμε τι σημαίνουν ή τις αγνοούμε και δεν κατορθώνουμε να τις αντιμετωπίσουμε σωστά. Αυτό συμβαίνει επειδή το παιδί, κυρίως μικρής ηλικίας, αδυνατεί να εκφράσει ή να περιγράψει με λόγια τα συναισθήματα του.
Μερικά στοιχεία της συμπεριφοράς του παιδιού που υποδηλώνουν ότι ίσως έχει άγχος είναι τα εξής:
- Αντιδρά έντονα, αρνείται να πάει για ύπνο, έχει διακοπτόμενο ύπνο ή συχνούς νυχτερινούς εφιάλτες.
- Κάνει παράπονα για περίεργους κοιλόπονους ή κεφαλαλγίες των οποίων δεν μπορεί να προσδιοριστεί καμία οργανική αιτία.
- Στις πιέσεις αντιδρά με εμετό, με ή και χωρίς προφανή λόγο.
- Με την παραμικρή ματαίωση, αντιδρά επιθετικά.
- Έχει συνεχή καπρίτσια, απαιτήσεις ή ξεσπά σε αναίτια κλάματα.
- Δείχνει υπερβολική ανησυχία για κάθε τι που κάνει.
- Αρνείται να φάει
- Τρώει τα νύχια του, βυζαίνει το δάκτυλό του
- Βρέχεται» τη νύχτα στον ύπνο (μετά τα 5 χρόνια)
- Αναστατώνεται με το παραμικρό
- Είναι διαρκώς μελαγχολικό
- Παρουσιάζει μεγάλη προσκόλληση στη μητέρα του και αρνείται να απομακρυνθεί έστω για λίγο από κοντά της
- Αρνείται να δώσει σ’ άλλον τα παιχνίδια του ή δυσανασχετεί που τα αγγίζει κάποιος άλλος
- Τραυλίζει
- Λέει ψέματα
- Κλέβει μικροαντικείμενα
Ως γονείς πρέπει να είστε προσεκτικοί ώστε να μπορείτε να αποκωδικοποιείτε τα μηνύματα άγχους του παιδιού και να μη διστάζετε να ζητάτε βοήθεια από ειδικούς.
Το γνωρίζατε;
Το άγχος είναι ουσιαστικά ένας σωτήριος μηχανισμός που μας κινητοποιεί και μας αναγκάζει να βρίσκουμε λύσεις. Όταν όμως είναι έντονο ή το αισθανόμαστε με ασήμαντες αφορμές και εμποδίζει την καθημερινή λειτουργικότητα, τότε γίνεται νοσηρό. Τα συμπτώματα ή τα σημάδια του άγχους είναι πολυάριθμα και πολλές φορές μη αναγνωρίσιμα και συγκαλυμμένα.